Σάββατο 25 Αυγούστου 2012

The Dark Knight Rises

Πριν από καιρό πήγαινα στο tae kwon do. Είχα μάθει πολλά πράματα. Δεν ήμουν δείρτης, αλλά είχα μάθει πολλά και σπουδαία πράματα. Τώρα τα περισσότερα τα έχω ξεχάσει.

Αυτό δεν ισχύει για τον Bruce Wayne. 8 χρόνια μετά τα γεγονότα της καλύτερης Batman ταινίας όλων των καταγεγραμμένων εποχών (μιλάω για το The Dark Knigh - ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ), τον θάνατο δηλαδή του Harvey Dent και το φόρτωμα όλων των δολοφονιών του πρώην διάσημου εισαγγελέα στον Batman, ο Bruce (δηλαδή ο Batman, α, και όσα διαβάσατε για τον Harvey είναι spoiler για το The Dark Knight, sorry), έχει κλειδωθεί στον πύργο του, έχει αφήσει την εταιρεία του έρμαιο των καιρών και των οικονομικών συνθηκών. Και, το χειρότερο απ'όλα τα κακά,



κουτσαίνει.

Στο στρατόπεδο των κακών τώρα, in charge δεν είναι ο Liam Neeson και η Λεγεώνα των Σκιών, ούτε ο πιο επικίνδυνος σχιζοφρενής στην ιστορία των comics (δηλαδή η αθάνατη περσόνα του Joker), αλλά ο Bane. Για κοιτάξτε τον λίγο τον τύπο.







Σαφέστατα πρόκειται για ένα κράμα Viking/Νεο-Ναζί/Darth Vader. Ο τύπος :


  • δέρνει
  • δέρνει
  • ΔΕΡΝΕΙ
  • ΔΕΡΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ
  • ΔΕΡΝΕΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ
  • ΔΕΡΝΕΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΠΑΕΙ
  • NON STOP ΔΑΡΣΙΜΟ
  • είναι ξυρισμένος γουλί, για να είναι πιο τρομακτικός όσο 
  • ΔΕΡΝΕΙ
  • και όταν δεν
  • ΔΕΡΝΕΙ
  • αναπνέει από μάσκα, μιλάει σαν ρομπότ και πνίγει κόσμο, σαν τον ΥΠΕΡΤΑΤΟ Vader.
 O Bane λοιπόν είναι ένας τρομοκράτης που επιθυμεί να αλλάξει ριζικά το σύστημα του Δυτικού πολιτισμού, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά την Gotham City, φέρνοντας εις πέρας δηλαδή το έργο της Λεγεώνας των Σκιών και του Ρας Αλ Γκουλ. Για όποιον δεν έχει δεί το Batman Begins όλα αυτά είναι κινέζικα, οπότε καλό θα είναι να είστε προετοιμασμένοι.

Όπως και να χει, αυτή η πόλη είναι του Batman. Δεν είναι ένα ξέφραγκο αμπέλι που ο καθένας μπορεί να κάνει ότι γουστάρ... ώπα, κάτσε, αυτό το έκανε ο Joker. Βασικά, η Gotham ΕΙΝΑΙ ένα ξέφραγκο ο αμπέλι που ο καθένας μπορεί να κάνει ότι γουστάρει. Δείτε την ταινία και θα καταλάβετε.Δηλαδή, τι διάολο, μια επίθεση από οργανωμένους τρομοκράτες με εκρηκτικά δέχθηκαν και όλα έγιναν λαμπόγυαλο. Ντροπή, περίμενα οι Αμερικανς να είχαν πολλούς άσους στο μανίκι.

Πίσω στην πλοκή της ταινίας. Ο Batman αποφασίζει να μην αφήσει τα πράγματα στην τύχη του και πηγαίνει στον πόλεμο. Γιατί έρχεται πόλεμος. Δηλαδή, έτσι λέει στο trailer. Εγώ λίγο ξύλο είδα όλο κι'όλο. Αλλά η ταινία είχε γενικά πλοκή, δεν ήταν μόνο ούγκ, και ξυλίκι ξέρω γω, δεν την βλέπεις όντας στον αυτόματο πιλότο, αλλά σκέφτεσαι και λίγο ρε παιδί μου.

Οι τρομοκράτες του Bane, έχοντας στα χέρια τους ένα φονικό όπλο μαζικής καταστροφής, μα κυριώς τη δυνατότητα του Bane να ΔΕΡΝΕΙ, όπως είπα και πιο πάνω, ευελπιστούν να γίνουν οι masters του παιχνιδιού. Ο Batman θα προσπαθήσει να τους σταματήσει, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα, όταν δεν πολεμάς έναν ψυχάκια αλλά έναν στρατό.

Αυτή είναι η πλοκή πάνω κάτω, ε, συμβαίνουν κι'άλλα αλλά θα σας κάνω spoiler.

Πάμε τώρα στις εντυπώσεις.

Ο Nolan είναι σκηνοθετάρα. Αυτό είναι γεγονός. Και μια σκηνοθετάρα δεν μπορεί να γυρίσει μέτρια ταινία. Και φυσικά το The Dark Knight Rises ΔΕΝ είναι μέτριο. Είναι μια απολαυστική ταινία που δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Το cast είναι για άλλη μια φορά αποστομωτικό. Ο Caine, o Bale και ο Hardy (Alfred-υπηρέτης batman, Batman και δείρτης) το παίρνουν πάνω τους με ατάκες που θα λες για μια ζωή (μπροστά από τον καθρέφτη, γιατί δεν μας βλέπω εμάς να τα ζούμε αυτά). Απολαυστικές ερμηνείες. Το soundtrack είναι μακράν το καλύτερο από τις άλλες 2 ταινίες της τριλογίες, καθώς με το ανυψωτικό, επικό συναίσθημα που διεγείρει στον ακροτατή, στην ουσία τον μεταφέρει μέσα στον κυκεώνα των εξελίξεων. Συγχαρητήρια.

Και τώρα πάμε στα κακά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ! ΦΛΩΡΟΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ !

 

Φυσικά όπως καταλάβατε είναι με τους καλούς, σίγα μην ήταν με τους κακααααχαχαχα, ρε, κάποιος να τον απολύσει ρε, είναι άχρηστος ο τύπος. Γιατί ρε γαμώτο μας το χαλάτε, μια χαρά παιρνούσαμε γιατί να φάμε στη μάπα τη μάπα του, δηλαδή έλεος. Πέρα από την πλάκα, ας το κοιτάξουμε λίγο σοβαρά το όλο θέμα. Είδατε τον Bane. Άμα τον πετύχετε εν ώρα δράσης, ενδεχομένως να τον νιώσετε κιόλας. Ενάντια λοιπόν σε αυτόν τον ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΔΕΙΡΤΗ που ΔΕΡΝΕΙ, οι καλοί φέρνουν τον Batman, κάποια όργανα της τάξης και αυτόν εδώ τον φλώρο. Εάν κάναμε διαγωνισμό για μοντέλα ίσως το καλό να επικρατούσε. Αλλά εδώ ή δέρνεις, ή δέρνεσαι.

Άλλο κακό είναι η παρουσία της Anne Hathaway, ως Catwoman. Δεν την ανέφερα στην κύρια πλοκή γιατί πολύ απλά δεν κάνει τη διαφορά. Είναι απλά μια γυναίκα που δέρνει κόσμο. Μπράβο σου καλή μου. Απλά για πες μας λίγο ρε συ πως το κάνεις αυτό που δέρνεις δέκα τύπους ταυτόχρονα και κάνεις και δέκα τούμπες μαζί. Τώρα θα μου πείτε ο Batman γιατί μπορεί ; Ο Batman μπορεί γιατί τον έχει εκπαιδεύσει ο Ρας Αλ Γκουλ, προκειμένου να αναγκάσει μια ολόκληρη πόλη να γονατίσει μπροστά στους τιμωρούς της. Η Catwoman απλά εμφανίζεται και αρχίζει να δέρνει κόσμο, Εντελώς άκυρη λέμε.

Ένα ακόμα μειονέκτημα είναι ότι σε σημεία η ταινία χάνει τη ρεαλιστικότητά της. Ειλικρινά πιστεύω ότι με λίγη φαντασία, στο μέλλον κάποια από τα γεγονότα του The Dark Knight (ΟΧΙ του The Dark Knight Rises) θα μπορούσαν να λάβουν χώρα κανονικά. Εκείνη η ταινία είχε έναν κάποιο ρεαλισμό μέσα της. Αυτή από την άλλη έχει κάποια σημεία που ακόμα και τα δισέγγονά μας θα τα δουν μόνο στις ταινίες.

Τέλος πάντων, η σειρά με τις καλύτερες Batman ταινίες έχει ως εξής :

The Dark Knight
Batman Begins
The Dark Knight Rises
και μετα όλες οι άλλες.

Η ταινία τα σπάει, απλά δεν θα είναι η πρώτη που θα μου έρχεται στο μυαλό όταν θα ακούω τη λέξη Batman. Αυτή η θέση είναι καπαρωμένη από το The Dark Knight. Μέχρι και ο ίδιος ο Nolan το ξέρει αυτό, πιστεύω.


Σάββατο 7 Ιουλίου 2012

Επιστροφή στον έρωτα (ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ, δεν με έπιασαν μοναξιές)


Λοιπόν… μπορεί οι δισκοκριτικές να προδίδουν πως αγαπάω την αρρώστεια στην μουσική, αλλά στον κινηματογράφο έχω ευαισθησίες. Για αυτό και είδα το γαλλικό «Επιστροφή στον έρωτα», το οποίο κανονικά λέγεται “La Delicatesse”, το οποίο με τη σειρά του σημαίνει ‘’ευαισθησία’’, ‘’λεπτότητα’’ κτλπ, οπότε συμπεραίνουμε πολύ απλά ότι όποιος μεταφράζει τους τίτλους αυτών των ταινιών απλά γράφει πως θα ήθελε εκείνος να λέγεται η ταινία. Fine by me, βασικά το πέτυχε κάπως.



Πρωταγωνιστεί η Audrey Tautou, η οποία, έχοντας χάσει το σύζηγό της, πλέον είναι ένα φάντασμα. Τα αφεντικό της αρχίζει να την πολιορκεί (πόσο κλισέ…), αυτή του το ξεκόβει με τι μία, σαν να του λέει ουσιαστικά μόνο με το πιστόλι στον κρόταφο, στο χείλος του γκρεμού και με πιράνχας από κάτω θα δεχόταν να κάνει σχέση μαζί του, του λέει πως είναι και καλός άνδρας, του δίνει και ένα φιλάκι, happy end και όλοι στα σπίτια μας.



Μετά γνωρίζει τον Markus, έναν Σουηδό ο οποίος έχει μετακομίσει στην Γαλλία. Τώρα θα με πείτε γιατί να μετακομίσει κανείς από τη Σουηδία στη Γαλλία. Δεν ξέρω, έχει και παραξενιές ο κόσμος, πάμ’ παρακάτω.



Τέλος πάντων, για να μην σας κουράζω, τα βρίσκουν τελικά οι δυό τους, θέατρα, εστιατόρια κτλπ, όλα καλά. Φυσικά όμως υπάρχει λόγος που είναι κατακριτέες οι σχέσεις μεταξύ υψηλόβαθμων (η δικιά μας) και χαμηλόβαθμων (ο Σουηδός) στελεχών της ίδιας εταιρείας. Τα πράγματα ίσως γίνουν κάπως περίεργα. Ειδικά εάν το αφεντικό σου δεν μπορεί να εμπεδώσει ότι έφαγε χυλόπιτα.



Η ταινία σπέρνει (αφού σας την προτείνω εγώ). Σε σημεία είναι τόσο περίεργα/αλλόκοτα τα σκηνικά, με αποτέλεσμα να γελάς περίεργα, και το κακό είναι ότι τα θυμάσαι και αφού φύγεις από την αίθουσα, και αρχίζεις να γελάς στον δρόμο κτλπ. Υπάρχει μια πολλή ωραία ατμόσφαιρα που σου μεταδίδει μια κάποια αισιοδοξία, κάτι πολύ καλό, οπότες εάν έχετε τις μαύρες σας, σας την προτείνω ανεπιφύλακτα.



O Francois Damien (Markus) έχει ταλέντο, στις πραγματικά άβολες στιγμές σκας στα γέλια με τον τρόπο συμπεριφοράς του, γενικά μιλάμε για μεγάλο ταλέντο. Απλά κοιτάξτε τη φατσούλα του :





Πώς να μην τον συμπαθήσεις τέτοιον άνθρωπο. Τρομερή ερμηνεία.



Και πάμε τώρα στην μόνη ένσταση.



Η Audrey Tautou έχει πραγματικά πολύ ωραίο πρόσωπο.



Ωραία. Τώρα κοιτάξτε καλά την επόμενη φωτογραφία και πείτε μου πια από τις δύο θα θέλατε στον πρωταγωνιστικό ρόλο.



Είδατε, συμφωνούμε.

Δεν θέλω να ακουστώ σεξιστής αλλά η κυρία στην δεύτερη φωτογραφία (Audrey Fleurot) είναι πολύ πιο γοητευτική από την κυρία Tautou. Η Fleurot παίζει απλά τη γραμματέα του αφεντικού. Κρίμα, απλά κρίμα.








Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Deathspell Omega - Drought (EP, 2012)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !!!

Ας προσπαθήσουμε να τα πάρουμε από την αρχή.


Τα παιδιά :
Ναι ρε βέβαια, κάτσε να πάρω την Τίνκερμπελ να μου τους πει.
Χωρίς πλάκα τώρα, με μια κάποια επιφύλαξη, τα παιδάκια είναι :

Ο Khaos και ο Hasjarl (και οι δύο Γάλλοι) στο μπάσο και στην κιθάρα αντίστοιχα, ενώ ο Φινλανδός Mikko Aspa κάνει τα φωνητικά. Όποιος ξέρει κάτι για τον drummer παρακαλείται να επικοινωνήσει άμεσα με τη ρεσεψιόν.


Οι Deathspell Omega είχαν αγγίξει την θέωση με το Paracletus του 2010, το οποίο μας άφησε όλους κάγκελο και μάλιστα γουστάραμε κιόλας. Δεδομένης, λοιπόν, της ποιοτικής ανωτερότητας και υπεροχής του Παράκλητου (= Άγιο Πνέυμα), ήταν απλά αδύνατο για τους DO να κυκλοφορήσουν κάτι, οτιδήποτε, που να μην μας κάνει τα μυαλά χυλ/μό από την τελειότητα και τη σχιζοφρένεια.

Και να λοιπόν που κυκλοφόρησαν το Drought.


Πρώτες νότες και ήδη νομίζουμε ότι ξυπνήσαμε σε καμιά Σαχάρα χωρίς νερό. Μα δεν το βλέπετε ; Οι κιθάρες είναι σαν να έχουν παραισθήσεις από τη ζέστη. Μιλάμε για απόλυτη ταύτιση του τίτλου με το υλικό. Το εναρκήριο instrumental Salowe Vision οδηγείται σε μια κορύφωση που ξεσπάει στο 2:27 και σου ξεσκίζει την ψυχή. Μιλάμε για ΤΟ ψυχοπλάκωμα. Για ΤΗΝ ψυχοσυναισθηματική φόρτιση.


Το Fiery Serpents είναι η παράνοια σε νότες, αλλά αυτό ισχύει για σχεδόν όλα τα κομμάτια τους οπότε μια τρύπα στο νερό και τίποτε παραπάνω δεν είναι αυτή τη ατάκα. Πώς να το περιγράψουμε όμως ; Να πούμε για τις κιθάρες, των οποίων οι μελωδίες είναι σαν να έχεις μια πένα (κιθάρας) ανάμεσα στους νευρώνες του εγκεφάλου σου ; Να πούμε για την διεστραμμένη αλληλουχία των riffs, που στερεί κάθε στήριγμα ; Που σε κάνει να νομίζεις ότι τίποτα δεν είναι σταθερό ;



Συνέχεια με το Scorpions And Drought το οποίο είναι ίσως η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου, δηλαδή ένα απλά πολύ καλό κομμάτι. Για άλλη μια φορά το υλικό είναι άκρως χαοτικό και διεστραμμένο, και για αυτό απαιτεί και πολλές ακροάσεις, αλλά ίσως δεν σας κερδίσει. Να έχετε στο μυαλό σας ότι η πολλές ακροάσεις ενδέχεται να σας μετατρέψουν σε ψυχάκια.


Το Sand (έτσι απλά) είναι πολύ μικρό για τα δεδομένα τους. Ενάμισι λεπτό διαρκεί. Και εάν υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να μας φρικάρει μέσα σε ενάμισι λεπτό, αυτή είναι οι Deathspell Omega. Έτσι απλά.


Πάμε και στο Αbrasive Swirling Murk. Η τελευταία λέξη του τίτλου είναι κάπως αηδιαστική τολμώ να πω. Το κομμάτι τα σπάει (τους υποτιμάμε έτσι αλλά τι να κάνουμε). Καμία σταθερή δομή, καμία σιγουριά. Στο 2:18 η κιθάρα μένει μόνη τις με κάτι γυναικία φωνητικά να σιγοντάρουν από πίσω και να σου κάνουν την τρίχα σαν το σπαθί του Jon Snow (το καινούργιο, το γαμάτο, το εύκολο, το οικ..). Η μελωδία που παίζει η κιθάρα καθώς το κομμάτι οδεύει προς τα τελειώματα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Σου ματώνει την καρδία, πως να το πούμε ; Βασικά έχω σκεφτεί ατάκες, αλλά τις κρατάω για μετά.


Και τέλος με το The Crackled Book Of Life. Κάπως φθινοπωρινό το intro, ενώ υπάρχουν και πολλές από αυτές τις σχιζοφρενικές μελωδίες που αγαπάμε. Στη συνέχεια ακούμε κάτι πολύ ενδιαφέρον : μπάσο και drums παίζουν μαζί, το εκκλησιαστικό όργανο (;) κάτι βαράει για λίγο που δημιουργεί ατμόσφαιρα και μετά ακούμε κάπου στο 1:53 μια μελωδία από τα πλήκτρα που σε μεταφέρει μέσα στην ‘’Κραυγή’’ του Μουνχ. Εντελώς αγχωτικό σκηνικό. Και όλα αυτά οδηγούν στην τρομερή κιθαριστική μελωδία. Με την οποία κλείνει το τραγούδι, ο δίσκος, η παράνοια...


Τα φωνητικά επίτηδες δεν τα ανέφερα γιατί αξίζουν ειδική μνεία. Ο τύπος ακούγεται σαν να έχει να πιει νερό για μήνες. Ακούς την αφυδάτωση μέσα του. Αισθάνεσαι την φρίκη...


Τα drums είναι απερίγραπτα, ο τύπος είναι χταπόδι. Βαράει και βαράει και δεν χάνει το
μέτρημα. Απίστευτος.


Κιθάρες... οι κιθάρες που αγαπήσαμε. Αυτές οι μελωδίες που σε κάνουν να νομίζεις ότι σε σταυρώνουν. Σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τον ουρανό σχεδόν με λύπη, ενώ ιδρώνεις όταν τις ακούς. Πως να μην γονατίσεις όταν παίζουν τέτοια πράγματα.


Έχετε ιδέα του τι θα πεί να παίζεις ΤΟΣΟ γρήγορα και ΤΟΣΟ τεχνικά ;

Έχετε ιδέα του τι θα πεί να ενώνεις ΤΕΤΟΙΑ riffs και ΤΕΤΟΙΕΣ μελωδίες, και να δημιουργείς ένα σύνολο αδιάσπαστο ;

Έχετε ιδέα του τι θα πεί να συνθέτεις ΤΕΤΟΙΑ μουσική και να δηλώνεις ΑΝΘΡΩΠΟΣ ;


Κανείς μας δεν έχει ιδέα του τι θα πεί Deathspell Omega.


Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012

Testament - The Gathetiring (1999)


Αυτό το review το έγραψα επειδή μπήκα στην προετοιμασία για το νέο Testament και παρόλο που το νέο κομμάτι είναι μια μπούρδα και μισή ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι και πρέπει να ενισχύσουμε την βαριά βιομηχανία της χώρας χαμογελώντας συνέχεια.





ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΛΕΜΕ



Λοιπόν το 1999 οι Testament έκαναν για μένα κάτι τρομερό κυκλοφορώντας τον ίσως αγαπημένο μου δίσκο τους. Την εποχή που κάτι βλαμμένα (S.O.A.D) ετοιμάζονταν να κάνουν την μουσική βιομηχανία φτωχότερη, οι Testament έδειξαν ξανά το δρόμο προς το σκοτάδι και το μίσος, με έναν δίσκο που πήγε για τον γράφοντα το thrash ΠΟΛΥ μπροστά, ενώ παράλληλα έκανε και τις παλιοσειρές να χαμογελάνε κάπως περίεργα.



Οι πολύπλοκες δομές του, τα τρομερά riff-ίδια του Peterson, η άριστη τεχνική υπεροχή που παρουσιάζει ο Lombardo στα drums και οι οργισμένες ερμηνείες του Chuck απλά σε αφήνουν κάγκελο. Η ροή από την άλλη είναι κινηματογραφική, δεν βαριέσαι σε κανένα κομμάτι.



Η ατμόσφαιρα στη εισαγωγή του Eyes Of Wrath είναι απλά τρομαχτική, ανατριχιάζεις με την απαλή μα ταυτόχρονα υποχθόνια κακία που κρύβεται εκεί μέσα.

Προσωπικά την θεωρώ ένα από τα καλύτερο intro που έχω ακούσει, και το ίδιο θα πείτε και εσείς, εάν βρείτε τα κότσια να πατήσετε το play με κλειστά το φώτα.



Μπορείτε να βάλετε Manowar πριν και να πάρετε θάρρος



Θα σταθώ για λίγο ακόμα σε αυτό το κομμάτι, γιατί για εμένα πρόκειται για την κορυφή του δίσκου και μια από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας.

ΚΑΘΕ μέλος δίνει ρεσιτάλ, ΚΑΘΕ riff, ΚΑΘΕ χτύπημα στο hi-hat έχει λόγο ύπαρξης. Μόνο τεράστιες μπάντες μας προσφέρουν τέτοια πράγματα, και οι Testament είναι τεράστια μπάντα.



Σφήνες από Death Metal μπαίνουν που και που και κάνουν τα πράγματα πιο πικάντικα και πιο ενδιαφέροντα (το riff στο 00:43 του Legions Of The Dead χαλαρά θα το άκουγα σε Morbid Angel δίσκο και θα γούσταρα κιόλας).



Mid – tempo στιγμές σε κάνουν να αγαπήσεις αυτή τη μπάντα χάρις την ποιότητα των riffs, ενώ τα κάργα thrash σημεία σε τσιτώνουν αφάνταστα, καθώς νομίζεις ότι παίζουν δίπλα σου, τέτοια είναι η πώρωση. Head-banging και ξύλο, μιλάμε για πραγματική ισοπέδωση.



Αλλά, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ, η μπάντα ΔΕΝ επιδίδεται σε βλαχοκαγκουρίες και παπατζιλίκια του στυλ ‘’εδώ  παπαριά, εκεί  παπαριά, που είναι η παπαριά’’. Είναι ΟΛΟΙ τους επαγγελματίες και τους ενδιαφέρει να γράψουν τη μουσική που γουστάρουν (μιλάω για τους Testament του ’99).



Τα φωνητικά είναι ίσως τα πιο άγρια που έχω ακούσει σε Testament δίσκο, με σαφέστατες (και σαφέστατα γαμάτες) death metal καταβολές, με αποτέλεσμα στα ΠΟΛΥ γρήγορα σημεία να νομίζεις ότι ακούς την ΑΚΡΟΤΗΤΑ προσωποποιημένη.



Λογικό επακόλουθο ήταν ότι το The Gathering άρεσε και στους θρασάδες, και στους death-αδες και γενικά σε όσους γουστάρουν την πραγματικά ακραία μουσική σε κάθε μορφή της.



Riffs γεμάτα κακό, απλά στρώνουν το χαλί και δημιουργούν ατμόσφαιρα για να ακολουθήσουν ισοπεδωτικά αριστουργήματα.



Τα solo είναι ακριβώς αυτό που θέλω από μια μπάντα. Εκεί που πρέπει, όταν πρέπει και ΕΑΝ πρέπει (το D.N.R, δεν έχει solo, επειδή ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ solo, είναι τέτοιο το υλικό που στέκεται από μόνο του, και ο σωστ… όχι κάτσε να το γράψω με κεφαλαία… ο ΣΩΣΤΟΣ καλλιτέχνης ξέρει που ταιριάζει να βάλει solo και που όχι)







Κορυφές :



Φτύνω τον δίσκο στα μούτρα μπαίνοντας σε μια τέτοια διαδικασία, αλλά τι να κάνουμε…



D.N.R (o καλύτερος τίτλος τους, μίσος, τρομερό refrain, μίσος, εθιστικά φωνητικά, μίσος, ισοπεδωτικά τύμπανα και blast beats (!) από τον Lombardo και επίσης μίσος)



 Eyes Of Wrath (αγαπημένο κομμάτι τους, τρομερή εισαγωγή, riffs μνησίκακα, drumming που αποδεικνύει ότι ο Dave είναι άρχοντας ότι και να γίνει, σολίδιο που σε κάνει να ξεχάσεις όλα τα ανέκδοτα με τους κιθαρίστες…το απόγειο της τελειότητας για εμένα αυτό ο κομμάτι),  



True Believer (η ατμόσφαιρα σε κάνει μυστικιστή στο άψε-σβήσε),



Legions Of The Dead ( Ξ-Υ-Λ-Ο),



Riding The Snake (περίεργος τίτλος για κομματάρα αλλά τι να κάνουμε)



Sewn Shut Eyes (ΚΙ ΑΛΛΟ Ξ-Υ-Λ-Ο και μετά πιο ήρεμα πράγματα και ψαγμενιές που μόνο μπαντάρες μπορούν να συνθέσουν)



Και φυσικά αδίκησα τα άλλα, γιατί ΟΛΑ είναι 1 + 1.





Πάρτε και το All Star Line-up :



Chuck Billy : φωνητικά



Eric Peterson : κιθάρα



Dave Lombardo : drums



James Murphy :  κιθάρα



Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Ένα live με κάποιες μπάντες στο eightball.

Αυτό το ποστ έπρεπε να γίνει επιτέλους.
Είναι η πρώτη live ανταπόκριση του blog.
Μεγαλεία.

Μπορεί να μην συμφωνεί μουσικά με τα υπόλοιπα άρθρα, αλλά δεν πειράζει γιατί εγώ πέρασα καλά.
Πάμε λοιπόν...
Καταρχάς οι μπάντες που έπαιζαν (και παίζουν αυτή τη στιγμή που γράφεται το άρθρο) είναι οι εξής :
Spacestorm.
Κρυφά όνειρα.
Astral Riders
Chick 'n' Blues.
Εγώ πήγα στο οχτάμπαλο (πρώτη φορά btw) μόνο για τα κρυφά όνειρα, μιας και γνωρίζω προσωπικά τα 3/5 του γκρουπ και η παρουσία μου εκεί πέρα κρίθηκε απαραίτητη.


Μπαίνω λοιπόν στο οχτάμπαλο χαιρετάω γνωστούς και κάθομαι.Παίζουν ήδη οι Spacestorm,οι οποίοι γενικά είναι πολύ τρου ρε παιδί μου και η τρουίλα τους ξεχειλίζει από τα μπατζάκια τους, τους βλέπεις και γίνεσαι άντρας λέμε.


Αποδείξαμε τον ανδρισμό μας λοιπόν με μεταλ κλασικς που γουστάρουμε ΟΛΟΙ, ο τραγουδιστής τους έχει τρομερή φωνή, ο τύπος τραγούδησε Dio, Dickinson και Barlow και τα έβγαλε ΟΛΑ. Απίστευτος λέμε. O κιθαρίστας επίσης με έκανε να γουστάρω, τρομερά σολίδια έπαιξε ο άτιμος. Ο drummer τώρα έσπασε το snare. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ανέβηκε και ένας τύπος με μαλλί 60-70 εκατοστά και με μπλούζα Cinderella. ΑΧ ΚΑΛΕ. Τέλος πάντων, καλή φωνή είχε το παλικάρι. Απλά λίγο αυτοέλεγχος δεν βλάπτει. Δεν λέω να κάτσεις με σταυρομένα τα χέρια (εάν και εμείς οι blackmetal-άδες το κάνουμε αυτό γιατί ξέρουμε ότι είμαστε υπεράνω), απλά κούλαρε.


Τέλος πάντων, βγαίνουν τα κρυφά όνειρα με μια κάποια καθυστέρηση. Τους είχα ξαναδεί live,οπότε το setlist δεν αποτελούσε έκπληξη. Όχι για εμάς τους ψαγμένους.


Ωραίες επιλογές κομματιών, οφείλω να πω. Καταρχάς η εκτέλεση του I'm Feeling Good τωνMuse είναι από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Τι δυναμισμός, τι συναίσθημα, τι ατμόσφαιρα... Έπαιξαν και το Another Brick In The Wall.το οποίο όταν το ξεκίνησαν νόμιζα ότι είναι το eye of the tiger, αλλά τελικά δεν ήταν αυτό γιατί εάν ήταν αυτό δεν θα ήταν το Another Brick In The Wall και δεν θα κάναμε sing-along στο refrain.


Έπαιξαν λίγα και καλά.


  Κιθαριστικά μου άρεσαν πολύ, εξαιρετική η συνεννόηση μεταξύ των κιθαριστών, ενώ πανέμορφα ήταν και τα φωνητικά, αν και τα έθαψαν λίγο, σε κάποια σημεία δηλαδή δεν ακουγόντουσαν οι στίχοι πολύ καθαρά αλλά δεν πειράζει. Το rhythm section επίσης ήταν τρομερό, χωρίς λάθη,μπράβο στα παιδιά. Το πιάνο (τι πιάνεις;) επίσης ήταν ωραίο και έδινε αυτό το έξτρα συναίσθημα που σου ανέβαζε τη διάθεση κατακόρυφα.


Ο ήχος επίσης ήταν πολύ καλός, χωρίς βαβούρα και αυτό το ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι που ξεσκίζει τα τύμπανα των αυτίων μας ακόμα και σε χαμηλή ένταση.


Γενικά έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ωραία εμφάνιση και αμά τους πετύχετε δείτε τους γιατί σίγουρα θα ξέρετε κάποιο από τα κομμάτια τους και θα περάσετε καλά.
Μετά όμως έφυγα γιατί είχε τον αγώνα. Δηλαδή μέσα σε 2 ώρες είδα live, έγραψαreview και παρακολούθησα αγώνα.


Είμαι σαν τον χάρυ πότερ.

Δεν μετακινούμαι διακτινίζομαι.

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

Prometheus


Prometheus



Γενικά πιστεύω πως η έξοδος ενός μωρού από το σώμα της μητέρας του είναι  κάπως τρομακτικό θέαμα για έναν γιατρό. Ακριβώς γιατί κοιτάει το μωρό face to face.  Το μωρό τον πλησιάζει. Αυτό δεν συμβαίνει με όσους είναι πίσω από την γυναίκα. Αυτοί βλέπουν το μωρό να απομακρύνεται.



Γενικά πιστεύω πως κοιτάτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και αναρωτιέστε γιατί ένας άνθρωπος να γράφει τέτοιες παπαριές. Γενικά πιστεύω πως έχετε δίκιο. Αλλά συνεχίζω τη σκέψη μου :

Είναι κοινή γνώση πως εμείς οι άνθρωποι φοβόμαστε οτιδήποτε έρχεται κατά πάνω μας με μεγάλη ταχύτητα. ‘Η γενικά οτιδήποτε πετάγεται προς το μέρος μας.

Αυτήν την μικρή παραδοχή  την πήρε ο Ridley Scott και έφτιαξε το Alien. Γενικά (μόλις φτάσω τις 100 καίγομαι) ο τύπος φαίνεται ότι έχει ένα κόλλημα με πράγματα που βγαίνουν από άλλα πράγματα. Σαν την Kinder έκπληξη ένα πράγμα. Απλά με αίμα. Και σώματα. Και εξωγήινους που τρώνε ανθρώπους. Αλλά πάμε πάλι στο θέμα μας.



Στο Alien το πλήρωμα ενός εμπορικού διαστημοπλοίου εξερευνεί (από σπόντα) έναν πλανήτη. Και μετά βρίσκουν τον απόλυτο τρόμο. Απλά δείτε την ταινία.



Στο Prometheus μια ομάδα εξερευνητών φτάνει σε έναν πλανήτη όπου ίσως/μπορεί/’’δεν ξέρουμε’’/ ‘’έτσι έχουμε ακούσει ρε παιδιά’’ υπάρχουν οι απαντήσεις για την προέλευση του ανθρωπίνου είδους και γενικά της ζωής στον πλανήτη Γη. Η αποστολή χρηματοδοτήθηκε από μια εταιρεία με 1 τρις δολάρια, οπότε κρατάμε και μια πισινή μην μας παίξουν καμιά ουστιά στο τέλος και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Με το που φτάνουν στον πλανήτη λοιπόν οι καλοί εξερευνήτες παρατηρούν κάτι ευθείες γραμμές και σαν καλές Ντορες που είναι αρχίζουν να σκέφτοναι : ευθείες γραμμές στο έδαφοςà στην φύση δεν υπάρχει καμία ευθεία γραμμήà άρα υπάρχει ζωήà άρα υπάρχει κίνδυνος να είναι εχθροί μαςà άρα πάμε !



Φυσικά και δεν βρήκαν χαμογελαστούς κοντούς πράσινους τυπάδες να τους περιμένουν στην πόρτα με τα σοκολατάκια στο χέρι.

Κανονικά θα έπρεπε να νιώθουμε κάπως άσχημα που οι πρωταγωνιστές περνούν από τόσα βάσανα, αλλά όταν γίνεται ξεκάθαρο ότι το επιζητούν, ότι δηλαδή τη βρίσκουν με το να τρέχουν για τη ζωή τους, τότε τα πράγματα γίνονται κάπως περίεργα.



Οι έξυπνοι ήδη θα πρόσεξαν ότι δεν σας είπα τίποτα περισσότερο (λέμε τώρα) από αυτό που είδατε στο trailer.

Συνεχίζουμε με τα χαρακτηριστικά της ταινίας.

Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα γίνονται αντιληπτές κάποιες ομοιότητες με το Alien, όπως π.χ ο σχηματισμός της λέξης Prometheus. Καλό σημάδι.

Σε πρώτο πλάνο βλέπουμε κάτι μαγευτικά τοπία, ενώ το διαστημόπλοιο είναι σαν να βγήκε από την κανονική ζωή. Τονίζω λοιπόν πως τα εφε είναι τρομερά, λεπτομερέστατα, ίσως τα καλύτερα που έχω δει το τελευταίο τρίμηνο. Υπεύθυνος για τα καλλιτεχνικά της ταινίας είναι ο ΤΙΤΑΝΟΜΕΓΙΣΤΟΣ H.R Giger, o άνθρωπος δηλαδή που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα αυτό :




Ο Ridley Scott είναι ο άνθωπος που έκανε την άκρως επιτυχημένη μεταμόσχευση του τρόμου του διαστήματος στη μεγάλη οθόνη. Με το Prometheus ένιωσα τον ίδιο φόβο που είχα νιώσει και με το Alien,επομένως αγαπάμε. Γενικά κάνει κάτι τρομερά πλάνα ο άτιμος που σε αφήνουν άφωνο. Φτιάχνει και αυτή τη γνώριμη από τα Alien κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ε, θέλετε και άλλα ;

Μάθετε λοιπόν ότι τα κοινά με το Alien δεν είναι λίγα. Επισκέπτοναι πλανήτη όπου ίσως υπάρχει ζωή, ζωάκια βγαίνουν από άλλα ζωάκια, πρωταγωνιστεί γυναίκα-επιστήμονας... κοιτάξτε υπάρχουν καμιά 50αρια κοινά, εκ των οποίων τα περισσότερα είναι spoilers. Ας το αφήσουμε λοιπόν. Και με το τέλος της ταινίας γίνεται ξεκάθαρο ότι το Prometheus είναι στην ουσία το prequel του Alien, όπως δηλαδή έχουν αφήσει να εννοηθεί κάποιοι τυπάδες των οποίων τα ονόματα δεν θυμάμαι.

Ερμηνείες :  Ο Fassbender το παίρνει πάνω του το πράγμα, μακριά από συναισθήματα, μακριά από κάθε τι ανθρώπινο. Ένα ρομπότ σε ανθρώπινο σώμα. Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο του.

Η Noomi Rapace γενικά το κατέχει το άθλημα, απλά η ερμηνεία της μου φάνηκε λίγο κλισέ. Μια τυπική ερευνήτρια,τίποτα περισσότερο.  Δεν προσέφερε κάτι διαφορετικό, απλά εγκλωβίστηκε στις ατάκες της. Όπως και να’χει, επιστημονική φαντασία είναι, δεν γίνεται να τα έχουμε όλα.

Και οι άλλοι γενικά καλοί είναι, βλέπεις τον τρόμο στη μάπα τους, και αυτό είναι καλό σημάδι, σημαίνει ότι δούλεψαν.

Μοναδικό παράπονο μπορώ να πω είναι ότι σε μερικά σημεία είναι κάπως splatter και αυτό ίσως χαλάσει μερικούς. Δεν είναι όμως σωστό να επιτρέψουμε σε 3-4 λεπτά να καταστέψουν το 2ωρο σύνολο. Έτσι είναι, δεν είναι έτσι (τι θυμήθηκα ο άτιμος) ;



Αίσθηση επίσης κάνει τρομερή πλοκή και εξέλιξη του έργου. Ήδη από την αρχή αισθάνεσαι ότι η ταινία θα προκαλέσει συζυτήσεις. Και όσο προχωράει, τόσο μεγαλώνει και η περιέργεια του θεατή να καταλάβει τι διάολο θα συμβεί τελικά.

Βαθιά ερωτήματα διατυπώνονται όσον αφορά την ανθρώπινη ύπαρξη. Το θέμα είναι εάν αντέχει κανείς την αλήθεια.

Δείτε λοιπόν το Prometheus, καθώς είναι ίσως ό,τι πιο ποιοτικό στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας τη σήμερον ημέρα.



Και να θυμάστε :

In space, no one can hear you scream.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Είμαι κάπως άχρηστος στους υπολογιστές.

Δεν ξέρω πως στο διάολο το έκανα, αλλά εάν πάτε στην κριτική του hodejegerne, θα δειτε ότι εάν κάνετε κλικ πάνω στο όνομα της Synnove, θα σας παει στο www.imdb.com, απ'όπου και έκανα copy paste το όνομα.

Διάολε χαραμίζομαι.

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

MG ŁA – With Hearts Towards None (2012)

Τι πωρωτικά που είναι, ρε φίλε, τα πολωνικά δάση.
Να, κοιτάξτε :



Αυτό επιβεβαιώνει την θεωρία μου για το παγωμένο black :

Για να γράψεις καλό υλικό πρέπει να έχεις και τα ανάλογα ερεθίσματα.

Ανσέλμος, Πέμπτη,  29 Μαΐου του έτους 2012.





Δείτε για παράδειγμα τι βλέπουν όταν βγαίνουν από το σπίτι τους τα παιδάκια στην Νορβηγική επαρχία :
(πηγαίντε στο 1:22)




Τα παιδιά, όπως καταλάβατε, είναι πολωνοί (το όνομά τους είναι Μγκουα, και το L στο όνομά τους έχει και μια γραμμή, να κάπως έτσι : Ł ).


Όσον αφορά το πόνημά τους, έχω να πω ότι δεν το περίμενα. Μιλάμε για ένα ιδίωμα σαν το black metal, όπου τα πάντα έχουν παιχτεί στο παρελθόν και μάλιστα καλύτερα.

Αυτό που τραβάει το ενδιαφέρον του απροετοίμαστου ακροατή είναι η ποικιλία όσον αφορά τα ονόματα των τραγουδιών. Γεμάτοι κρυφά μηνύματα, σε προειδοποιούν για το τι θα ακούσεις. Κάθε τίτλος και μια ιστορία, σαν να λέμε :

With Hearts Towards None Ι
With Hearts Towards None ΙΙ
With Hearts Towards None ΙΙΙ
With Hearts Towards None IV
With Hearts Towards None V
With Hearts Towards None VI
With Hearts Towards None VII

Η εισαγωγή του I χαλαρά θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση σε heavy metal δίσκο, όμως αυτό δεν συμβαίνει. Δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει ένας δίσκος γεμάτος μελωδία και τρομερή ατμόσφαιρά, χωρίς στουντιακά τερτίπια. Τρομερή ροή. Η ΣΩΣΤΗ χρήση του σιδηροδρομικού riffing με στρατηγικό τρόπο, με τη ρυθμική κιθάρα να κρατάει το ρυθμό, σίγουρα αξίζει συγχαρητήρια. Το σιδηροδρομικό drumming δίνει το παρόν όπου πραγματικά χρειάζεται, αφήνοντας τα πιο απλά και αργά ρυθμικά να δέσουν με τις ψυχοπλακωτικές μελωδίες.

Με το δεύτερο κομμάτι ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με progressive τεχνική στα drums, σε συνδυασμό με ένα riff που σιγά σιγά χτίζει ατμόσφαιρα, προκειμένου στο 00:39 να φάει στη μάπα χωρίς προειδοποίηση όλη την ψύχρα ενός Πολωνικού δάσους. To γνωστό κρύο παγώνει τα riffs, δίνοντας το σωστό feeling. Οι ταχύτητες απουσιάζουν γιατί τέτοιο είναι το υλικό.

Στο III μια επική διάθεση μπαίνει στο σιδηριδρομικό riffing. Όλο το κομμάτι αποτελεί ένα αδιάσπαστο σύνολο από μελωδίες, οι οποίες υπνωτίζουν τον ακροατή. Ταχύτητα που δένει με τα riff χωρίς να καταντά βαρετή και τετριμμένη.

Το τέταρτο κομμάτι μπαίνει με τελετουργικό drumming και με ένα τερατώδες riff. Aνεβάζει λίγο τις ταχύτητες και πλέον παρουσιάζεται σιδηροδρομικό riffing μαζί με σιδηροδρομικό drumming. Σε πωρώνει και σε ξυπνάει (ήσουν υπνωτισμένος από το προηγούμενο κομμάτι, θυμάσαι ?).

Στο πέμπτο κομμάτι πλέον, την ήρεμη μελωδία που σε χώνει κι’άλλο στο κλίμα του δίσκου, ακολουθεί ένα σαρωτικό, καθαρό black metal σημείο, σαν να βγήκε από το Transilvanian Hunger. Και πάλι εξαιρετικές, μεθυστικές μελωδίες. Τρομερή τεχνική στα τύμπανα, δεν αφήνει περιθώρια για θάψιμο για κανένα λόγο.

Προτελευταίο κομμάτι και πλεόν οι ταχύτητες συμβαδίζουν με το riffing. Πάσες από το ένα riff στο άλλο με τρομερή ευκολία, με αποτέλεσμα να κυλάει το κομμάτι σαν αίμ.. νερό.

Ο δίσκος κλείνει με το ένα δεκάλεπτο σχεδόν έπος το οποίο αφήνει κάγκελο των ακροατή που μέχρι πρωτίστως έβριζε τους Burzum για τις διάρκειες των κομματιών. Απίστευτη μελωδία, εθιστική, η οποία χρωματίζει το σιδηροδρομικό riffing με τη συνοδεία Dream Theater-ικής τεχνικής στα τύμπανα. Η σύνθεση αυτή ψυχοπλακώνει αφάνταστα απαιτώντας παράλληλα περισσότερες ακροάσεις απ’όσες ο κάγκουρας/ ακροατής ήταν- μέχρι πρωτίστως- πρόθυμος να δώσει.
Μια ξεκάθαρη απόδειξη ότι το Translivanian Hunger δεν κατέστρεψε το black metal, αλλά (άθελά του, φυσικά) του έδωσε νέα ώθηση και κρύο αέρα στα πανιά του.
Οι Πολωνοί δεν πετάνε τη μιά μελωδία πάνω στην άλλη. Κάθε riff ακολουθείται από τη φυσική συνέχειά του (ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται στον ακροατή). Δίσκος προορισμένος να τον απολαύσει κανείς μόνος του, χωρίς παρέα. Έτσι δεν πρέπει να είναι ούτως ή άλλως το black;




Mikołaj "M." Żentara - κιθάρα, μπάσο, φωνητικά
Maciej "Darkside" Kowalski - drums


Miasmal (Self-titled Demo) 2008

Ομότιτλο demo.

Λοιπόν... Τούτοι εδώ έρχονται από Gothenburg μεριά.
Αν απεχθάνεστε τους At The Gates ΕΧΕΤΕ ΑΔΙΚΟ. Τέλος πάντων, εκτός του ότι ΕΧΕΤΕ ΑΔΙΚΟ, να τονίσω ότι τούτοι εδώ δεν έχουν κάποια σχέση με το NWOSDM. Τα παιδάκια παίζουν 100% αγνό, πωρωτικό, σάπιο Σουηδικό Death Metal εποχής 1990.

Μελωδίες σίγουρα θα βρείτε, δεν λέω, απλά είναι πρώτον συνοδευτικές και δεύτερον ΤΕΛΕΙΕΣ, οπότε λόγο να μην το τσεκάρετε δεν βλέπω.

Μουντίλα στην παραγωγή (μην περιμένετε καταστάσεις Filosofem όμως), γενικά άρρωστη ατμόσφαιρα... σε γεμίζει με αυτήν την παλιονοσταλγία για εκείνη την Στοκχόλμη του 1990-1991, με το tape-trading να στιγματίζει ζωές.

4 κομμάτια, από τα οποία εγώ ξεχώρισα το Apocalypse Legion, το οποίο από το 2:40 και μετά είναι εθιστικό όσο δεν πάει. Φυσικά και τα υπόλοιπα δεν πάνε πίσω. Το Kallocain ειδικά έχει απίστευτη ροή, και doomιες και mid-tempo καταστάσεις.

Εμπλουτισμένα με (ΛΙΓΕΣ) μελωδίες, τρομερά φωνητικά και αίσθηση ΤΑΦΟΥ, αυτά τα τραγούδια έχουν ψυχή, με όλη τη σημασία της λέξης.

Απίστευτα πωρωτικό demακι, σε αφήνει με μια όρεξη για ωραίο, πηγαίο και αυθόρμητο death metal.

Να σημειωθεί ότι τα παιδιά το κυκλοφόρησαν ΚΑΙ σε κασσέτα. Έτσι, για να νιώσουν σαν τους Entombed όταν αυτοί έψαχναν συμβόλαιο.

Μόνο λίγο τις μάπες τους να φτιάξουν τα παιδιά... δηλαδή έχουν τον Santoval που ακούει glam μαζί με τον τυπά που γουστάρει amorphis με τα μπούνια. Νταξ, ούτε οι Entombed ήταν ομορφόπαιδα,φρόντιζαν όμως να φοράν καπέλα ή να ρίχουν τα μαλλία πάνω στη΄μάπα τους.




Να και τα παιδιά :

Rick Ruben - Μπάσο
Magnus - Κιθάρες
Pontus - κιθάρες, φωνητικά
Björn - drums

Morbus Chron - Sleepers In The Rift (2011)

Λοιπόν πάμε στο ψητό, χωρίς προλόγους και βλακείες.
To Swedish Death Metal πάντοτε το γούσταρα άπειρα. Ο χειμώνας έχει πολύ πλάκα όταν παίζει το Like An Ever Flowing Stream !

Με το που κοίταξα το εξώφυλλο του δίσκου, αισθάνθηκα αμέσως περίεργα. Δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας οπαδός του death που να μην προτιμάει το μαύρο και το μπλε ως τα χρώματα που θα κοσμούν τα εξώφυλλα των δίσκων που θα αγοράσει. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες είτε έχουν δημιουργηθεί από άτομα με ιστορία στον χώρο, που είχαν το δικαίωμα να το κάνουν, είτε είναι πολύ τέλειες για να τολμήσεις να πεις κάτι κακό για αυτές. Να δείτε το εξώφυλλο το Like An Ever Flowing Stream.



Αν θυμάμαι καλά το μπλε και το κόκκινο είναι χρώματα αντίθετα. Κοιτάξτε πως δένουν. Απλά απίστευτο. Να, πείτε κάτι κακό για αυτό το εξώφυλλο.
Είδατε, δεν μπορείτε.  Τέλος πάντων, απ’ότι θυμάμαι ο τίτλος του review είναι Morbus Chron, The Sleepers In The Rift, και όχι ‘’I LOVE DISMEMBER’’. Κάτσε να δώ... ναι, δίκιο έχω. Πάμε πάλι στο θέμα μας.

Όταν είσαι πιτσιρίκι, απλά το παίζεις εκ του ασφαλούς στην αρχή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τους Morbus Chron. Το ΣΩΣΤΟ death metal εξώφυλλο οφείλει να εκπέμπει έναν αρνητισμό, μια μισανθρωπία. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ. Το εξώφυλλο είναι σαν να σε πιέζει να βγάλεις τα σώψυχά σου (και όποιος κατάλαβε κατάλαβε). Σαν να κάθεται πάνω από τόν ώμο σου και να σε χτυπάει στην πλάτη, φωνάζοντας : Έλα, μπορείς ! Το έχεις !

Στα του δίσκου όμως. Με μια ακρόαση καταλαβαίνει κανείς τα εξής :
Ο ήχος στις κιθάρες είναι μπουκωμένος, το μπάσο όπως πρέπει (ούτε ευδιάκριτο, ούτε απαρατήρητο) ενώ και τα τύμπανα δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα, ούτε τεχνικά, όπως δηλαδή αρμόζει σε πιτσιρίκια που γουστάρουν αυτό που κάνουν. Έλεος ρε γαμώτο δηλαδή, σε κάθε δίσκο να μας βγαίνουν κλώνοι του portnoy.

Γενικά ο ήχος είναι ακατέργαστος και άγουρος, κύριο χαρακτηριστικό του Σουηδικού death metal.

Υπάρχει μια τρομερή ωμότητα και μια σαπίλα πανταχού παρούσα, σαν να σου πέταξαν σάπιο πτώμα μέσα στο δωμάτιο ενώ κοιμόσουν. Τα φωνητικά φέρνουν πιο πολύ σε συνδυασμό Left Hand Path -Like An Ever Flowing Stream θα έλεγα, και αυτό αν μη τι άλλο είναι ένα μεγάλο συν.


Θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα κομμάτια, τα οποία λατρεύω. Τονίζω πως αδύναμη στιγμή δεν υπάρχει. ‘’Απλά καλή’’ στιγμή σίγουρα θα βρείτε, απλά είναι καθαρά δικό σας θέμα. Εμένα για παράδειγμα δεν με άρεσε πολύ το Hymns To A Stiff. Αλλά ας τα δούμε από την αρχή.

Πρώτο κομμάτι λοιπόν. Mid-tempo καταστάσεις, διαστροφή, μια σατανίλα έχει καταλάβει τα riffs, το breakdown είναι σαν αν πέφτει γεμάτο φέρετρο πάνω σου, γενικά τα δείγματα είναι εξαιρετικά. Στο 00:56 νομίζεις ότι ηχογράφησαν μέσα στην κοιλιά του Κθούλου. Και η αρρώστεια έχει και συνέχεια.
2 :26 λοιπόν και τα μυαλά στα κάγκελα. Από τα πιο άρρωστα ριφ, σαν να σε ανοίγουν ένα πράμα. Και μετά ακούμε το ίδιο πράμα στο μπάσο, με τους ψιθύρους να σου σηκώνουν τις τρίχες. Και φυσικά ο τίτλος coughing in a coffin τα σπάει.


Creepy Creeping Creep (άλλος ένας τρομερός τίτλος)...με επιβλητική αρχή και τρομερά άρρωστο feeling. Σε σημεία μοιάζει να σας τραβάει κάτω, τέτοια είναι τα ριφ του,τέτοια είναι η ατμόσφαιρα. Φυσικά υπάρχουν και στιγμές που είναι ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΞΥΛΟ.


Tο Red Hook Horror είναι κορυφαίο, έχει τρομερή δομή. Τα riffs είναι εκεί που πρέπει και διαρκούν όσο πρέπει, για να μην πω τίποτα για τα φωνητικά, είναι σαν να τον βασανίζουν τον τύπο ενώ του καίνε τη γλώσσα.


Για το Hallucinating Dead γύρισαν ένα εντελώς ανχόουλι video, έχει και το κομμάτι αυτή τη riffαρα στο 1:19, η οποία συνοδεύει πάνω κάτω όλο το κομμάτι και είναι ο ορισμός του EVIL και διεστρεμμένου ριφ. Γενικά είμαστε κομπλέ. Άλλο ένα αγαπημένο μου.


Φυσικά όμως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το Lidless Coffin. Εκεί φαίνεται πως η παραγωγή του Nicke Andersson ( έβαλε και το χεράκι του ο fred estby, drummer των διαλυμένων Dis-ΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΘΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΒΡΗΚΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΛΥΣΕΤΕ-member) είναι ένα από τα ατού του δίσκου. Η φερετρόπροκα στην αρχή είναι κάτι σαν προειδοποιητικό. Αργό στην αρχή, με ένα riff αλα Wolverine Blues να ακολουθεί, γενικά μιλάμε για πώρωση συμπυκνωμένη. Μιλάμε για την κορυφή. Ούτε ένα ριφ αχρείαστο. Ο ήχος βρώμικος, σαπίλα, αρρώστεια...


Οι διάρκειες των κομματιών είναι οι σωστές, δηλαδή παιγμένες εκ του ασφαλούς, χωρίς μεγάλες διάρκειες (εκτός από το Deformation Of The Dark Matter, το οποίο είναι κάπως τραβγημένο, 6 λεπτά διαρκεί, αν και το συμπαθώ).


Αλλά αυτο που μου άρεσε επίσης πολύ είναι τα σολίδια που πετάγονται από δω κι εκεί, μιλάμε σου φέρνουν στο μυαλό μια rock ‘n’ rollια που δύσκολα βρίσκεις σήμερα. Σχεδόν ΟΛΑ ΤΑ σόλο είναι κορυφή, σε κάνουν να θες να μάθεις κιθάρα. Η rock’n’ roll διάθεση συνδυάζεται επιτυχημένα με την θανατίλα και την σαπίλα του νεκροτομείου. ΓΙΟΥΧΟΥΧΑΧΑΧΑΡΟΣ.

Συνοψίζοντας εάν είστε fan του Swedish Death Metal τότε σίγουρα ακούστε το δίσκο. Μιλάμε για αγνή, σαπισμένη απόλαυση. Θέλετε τίποτε άλλο από τα πιτσιρίκια ; Αν ναι, υπομονή.

Το βίντεο...

Να και τα παιδιά :

(επίθετα δεν βρήκα)

Adam - Μπάσο, πάίζει όμως και ντραμς
Dag - Αυτός παίζει μόνο μπάσο. Γατάκι.
Edde - Κιθάρες
Robba - Όχι,όχι, καθόλου ρεζίλι δεν γίνεται το παιδί. Και τραγουδάει και παίζει κιθάρα.



 

Κυριακή 27 Μαΐου 2012

Hodejegerne (Headhunters)






Αυτήν εδώ την ταινία μου την είχαν προτείνει πολλά άτομα, οπότε αποφάσισα να προσφέρω κάμποσο από τον πολύτιμο χρόνο μου. Και φυσικά για να την αναφέρω εδώ είτε μου άρεσε πολύ είτε χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο. Για να σας απαλλάξω από την αγωνία που κατατρώει τις ψυχές σας, μου άρεσε πάρα πολύ. Βασικά πιστεύω πως είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει το τελευταίο τρίμηνο.



Ευρωπαϊκής παραγωγής, συγκεκριμένα μας την προσέφεραν η Yellow Bird (υπεύθηνη για τις Σουηδικές ταινίες της τριλογίας Millenium του Stieg Larsson - R.I.P) και η Nordisk Film (υπεύθηνη για την πλειοψηφία των Σκανδιναβικών παραγωγών, ενώ έχει αναμειχθεί και σε παραγωγές άλλων χωρών).

Διαδραματίζεται στην Νορβηγία.

Η υπόθεση έχει ως εξής :

O Roger Brown (ΝΑΙ ΡΕ, ΝΟΡΒΗΓΟΣ ΕΙΝΑΙ), τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Aksel Hennie έχει ένα από τα ομορφότερα σπίτια που έχει φτιάξει ο άνθρωπος. Αλλά το μισεί. Αλλά ξέρετε ποιός το αγαπάει ; Η πανέμορφη σύζυγός του, η Diana (Synnøve Macody Lund) την οποία λατρεύει πραγματικά. Η δουλεία του είναι να βρίσκει τα κατάλληλα άτομα για συγκεκριμένα πόστα στην εταιρεία του, την Pathfinder.

Μόνο που ένας τέτοιος μισθός δεν είναι σε θέση να συντηρήσει ένα τέτοιο σπίτι. Αυτό που του επιφέρει αυτό το εξτραδάκι είναι η κλοπή έργων τέχνης. Μέσω των συνεντεύξεων με ύποψήφιους μαθαίνει που μένουν, εάν έχουν στο σπίτι τους πίνακες (αυτό το καταλαβαίνει με τρόπο εξαιρετικό, αλλά μην σας χαλάσω την έκπληξη, δείτε την ταινία και θα καταλάβετε) και εάν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο. Και μετά πάει σπίτι και τους ληστεύει.



Παραδόξως η γυναίκα τους εργάζεται σε γκαλερύ, αλλά δεν γνωρίζει ότι ο άνδρας της αγγίζει σχεδόν καθημερινά αριστουργήματα που αυτή έχει δεί μόνο σε φωτογραφίες.

Όμως τα ακριβά του γούστα του κόστησαν πολύ, καθώς είναι πλέον υπερχρεωμένος.

Και ξαφνικά κάνει την εμφάνισή του ο Δανός Glas Greve (Nikolaj Coster-Waldau). Παρευρίσκεται στα εγκαίνια της γκαλερύ της γυναίκας του Roger. Ο Roger μαθαίνει πως ο τύπος έχει στο σπίτι του ένα έργο που θα του εξασφαλίσει τα γεράματα....των τρισέγγονών του.

Φυσικά ο Roger δεν έχασε την ευκαιρία.

Αλλά ένα πράγμα που μαθαίνουμε σιγά-σιγά είναι ότι ο Glas είναι ένας υπερ-κομάντο που έχει υπηρετήσει σε Βολιβίες και που είναι πολύ μάτσο και μπορεί να νικήσει και τον Chuck Norris.  Έχει επίσης επινοήσει ένα σύστημα εντοπισμού ανθρώπων, βάζοντας ζελέ στα μαλλιά τους. ΟΥΑΟΥ.

Και τότε είναι που αρχίζει το πάρτυ.

Ο ρυθμός είναι ξέφρενος, χωρίς η ταινία να καταντάει ούτε για ένα λεπτό βαρετή. 

Αλλά φυσικά την προτείνω και για έναν άλλο λόγο. Αυτή η ταινία είναι από τις λίγες πραγματικά ΑΚΡΑΙΕΣ περιπέτειες ευρωπαϊκής παραγωγής. Τόσο ακραία που σε σημεία αναρωτιέσαι εάν όντως τα έχει σκεφτεί αυτά ανθρώπινο μυαλό. Μέσω της ταινίας μαθαίνει κανείς τις θαυμαστές πράξεις για τις οποίες είναι ικανά τα ανθρώπινα όντα μόλις αντιληφθούν ότι επρόκειτο να χάσουν όσα έχουν. Απίστευτα σκηνικά εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια του θεατή, αφήνοντάς τον άφωνο.

Το συναίσθημα δεν λείπει φυσικά, αλλά ευτυχώς είναι στη σωστή δόση. Κάποιοι σίγουρα θα δακρύσουν σε μια συγκεκριμένη στιγμή όπου τα ΠΑΝΤΑ (μουσική, ερμηνείες, ατάκες) σε οδηγούν στο να βγάλεις χαρτομάντηλα.



Για τις ερμηνείες των ηθοποιών έχω να πω τα καλύτερα, ειδικά για αυτές του Hennie και του Waldau, που παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Ειδικά ο Waldau ρε φίλε, εμπνέει μια αύρα ανωτερότητας όταν παίζει, που σε κάνει να τρέμεις. Δε λέω, και ο Hennie δεν πάει πίσω, ειδικά εάν αναλογιστεί κανείς πως περνάει από τόσες και τόσες τραγικές καταστάσεις.



Και φυσικά η ταινία είναι ένας βουλωτής στομάτων για όσους λένε πως η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να βγάλει εντυπωσιακές ταινίες δράσης.

Να και το trailer.

Καλή απόλαυση.


Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Nile – Annihilation Of The Wicked (2005)


Λοιπόν, ανοίξτε όλοι τα CD-Players και αρχίστε την προετοιμασία.

Τέλη Μάη με αρχές Ιούνη έρχεται το νέο Nile.



Και για να το γιορτάσουμε έγραψα κριτική για έναν δίσκο που είναι προσωπική αδυναμία. Μιλάμε για τον πρώτο Nile δίσκο που άκουσα (ή μήπως ήταν το Black Seeds Of Vengeance ; ποτέ δεν θα μάθουμε...) και που με είχε κολλήσει στον τοίχο. Track by track ανάλυση δεν θα κάνω, όχι γιατί είναι ΟΛΑ ένα κι΄ένα (που είναι), αλλά γιατί, όπως είπα και 3 σειρές πιο πάνω, είναι μια προσωπική αδυναμία, και είμαι σίγουρος πως δεν θα μπορέσω να γράψω έστω και ένα αντικειμενικό σχόλιο. Ούτε τώρα θα το κάνω βέβαια, αλλά τουλάχιστον δεν θα γίνω κουραστικός.



Οι ανίδεοι ακροατές δεν θα εκτιμήσουν ούτε στο ελάχιστο τις «μάνα θα φύγω για το Αμέρικα» στιγμές (όπως το’’ Dusk Falls Upon The….’’), αλλά αυτό δεν ισχύει για μας τους υπόλοιπους. Εμείς καθόμαστε και βυθιζόμαστε παραιτέρω στην ατμόσφαιρα της Αρχαίας Αιγύπτου, μέχρι να ξεκινήσει το death metal που όλοι λατρεύουμε.  Με το Cast Down The Heretic ακούμε δεν ξέρω και γω πόσα δαιδαλώδη riff που μοιάζουν με επίθεση από σφήκες (με την καλή έννοια), ενώ το solo, εμπλουτισμένο με εθιστικές, ανατολίτικες μελωδίες, απλά σε αφήνει να κοιτάς το κενό. Τί έκρηξη είναι αυτή ; Είναι οι δύο κιθάρες ενήλικες, ή πρόκειται για κακοποίηση ανηλίκου ; Φοβάμαι πως όντως δεν θα μάθουμε ποτέ. Sacrifice Unto Sebek ; Πιθανότατα όλα τα παιδιά έτσι θα τους μάθουν. Κανένα παράπονο, μιλάμε για την πώρωση προσωποποιημένη. Και φυσικά το break-down μαθαίνει σε όλα τα καθυστερημένα με τις φράντζες πως γίνεται η δουλειά. Αιγυπτιακό break-down. Σαν να πέφτει πυραμίδα.  Ο δίσκος (χωρίς καμία απόκλιση στην ποιότητα) συνεχίζει, με κομμάτια όπως το οργιώδες και τσατισμένο ‘’The Burning Pits…’’ να βάζει φωτιά, με τρομερές ταχύτητες και ούτε ένα ΤΕΤΡΙΜΜΈ ΝΟ riff.  Μιλάμε για καταιγιστικά riffs τα οποία δεν αφήνουν το μυαλό ήσυχο.



Φυσικά για το ομότιτλο θα πω λίγα πραγματάκια περισσότερο. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Μια πυραμίδα συνθετικού μεγαλείου. Περνάει από χίλια riffs και άλλα τόσα ρυθμικά. Και ρε γαμώτο, πως γίνεται να μην το βαριόμαστε ; Πως γίνεται να μην υπάρχει ούτε μια στιγμή αμηχανίας ; Σε ορισμένα σημεία οι χορδές τις κιθάρας μοιάζουν να τρίβονται μεταξύ τους (ναι, αναφέρομαι στο 1:44), σε άλλα τα leads χρωματίζουν τα riffs και στην ουσία εμφυσούν τη ζωή μέσα τους.



Ο δίσκος κλείνει με το ‘’Von..’’ (δεν το γράφω ολόκληρο γιατί είμαι στα νιάτα μου και θέλω να ζήσω τη ζωή μου). Έτοιμος να λιποθυμήσεις από κλειστοφοβία, νομίζεις πως σε κλείσανε σε καμιά πυραμίδα και σου απαγγέλουν Lovecraft οι Φαραώ. Αν δεν έβλεπα ότι διαρκεί σχεδόν δέκα λεπτά, δεν θα το πίστευα.


Γενικά μιλάμε για έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους, ο οποίος είναι κάπως υποτιμημένος νομίζω. Φυσικά γνωρίζω ότι οι πιθανότητες να τον ακούσω ολόκληρο ζωντανά είναι όσες και να ανασταθεί ο Ραμσής ο Γ’ και να αρχίσει να σιχτιρίζει που οι Nile είναι πιο διάσημοι στους μεταλλάδες απ’ότι η αυτού μεγαλειότις του. Αλλά δεν πειράζει, σημασία έχει που μπορούμε να τρίβουμε αυτόν τον δίσκο με το αυτοκρατορικό εξώφυλλο στις μάπες  όλων όσων βρίζουν/απεχθάνονται/αποκύρηξαν το death metal.