Γουστάρουμε Paradise Lost ?
Ναι.
Γουστάρουμε Entombed ?
Ναι.
Γουστάρουμε μελωδίες που μας κάνουν να θέλουμε να βάλουμε ένα πιστόλι στο στόμα μας και να πατήσουμε τη σκανδάλη ?
(Θα ακουστεί άκρως μαζοχιστικό, αλλά …) ναι.
3 στα 3.
Όπως και να’ χει, με το που τέλειωσε ο δίσκος, μπροστά στα μάτια μου εμφανίστηκαν διάφοροι λατινικοί χαρακτήρες… κάτι έλεγαν, τους κατέγραψα.
MGAECKRSOHSIGODINT
……
GREG MACKINTOSH IS GOD.
Πατάς το play.
Εγώ προσωπικά πιστεύω πως ο Mackintosh δεν έχει κυκλοφορήσει δίσκο που να μπορεί να χαρακτηριστεί μέτριος ή κακός. Κάθε δουλειά του γουστάρω να την ακούω, για διαφορετικούς λόγους. Για την σαπίλα του ντεμπούτου των Paradise Lost. Για τις μελωδίες του Draconian Times, που κατακρεουργούν την όποια χαρά έχεις αντλήσει από το περιβάλλον σου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Για το One Second, που έχει ίσως την καλύτερη ροή σε δίσκο PL.
Οπότες, γιατί οι Vallenfyre (vallen = δύναμη, fyre = φωτιά, σε μια παλιά αγγλική διάλεκτο ) και το ντεμπούτο τους να μην παίζουν στην ίδια παιδική χαρά με τα υπόλοιπα παιδιά του γρεγ ?
Αφού πατήσεις το play λοιπόν, ξεκινάει το soundtrack της παρακμής. Με την καλή έννοια.
All Will Suffer : Πρώτο κομμάτι στο δίσκο και ήδη έχεις πωρωθεί άσχημα, λες άμα ακούω τέτοια για όλο τον υπόλοιπο δίσκο, τότε με βλέπω να ξενυχτάω με το repeat 2 εκατοστά μακριά από τα ακροδάχτυλα μου. Και η doom-ια δίνει το παρόν, και η σολάρα, και το αργό riff – κάθοδος, λες τι γίνεται εδώ ρε συ. Και η μεγάλη έκπληξη είναι τα φωνητικά του Mackintosh, μιλάμε για βόθρο που αναβλύζει σαπίλα… λες και οι φωνητικές χορδές ανήκουν σε κάποιο αφυδατωμένο πτώμα στο νεκροτομείο.
Desecration : Εδώ έχουμε το αγαπημένο μου κομμάτι από το δίσκο, το καλύτερο τραγούδι του δίσκου και ένα από τα κορυφαία ντεθ μεταλ (σουηδικής ενταφιασμένης σχολής ) τραγούδια που βγήκαν φέτος. Ξεκινάει με ένα riff-δήλωση ‘’we love clandestine’’. Μετά μπαίνει το άλλο riff, τραχύ, γκαζιάρικο, για να σε οδηγήσει στο refrain, που κατ’εμέ έχει τις ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ κιθάρες του δίσκου. Μιλάμε για ψυχοπλάκωμα βαθύ. Μαυρίλα και ένα πανέμορφο, σπαρακτικό τελείωμα. Θέλω να γράψω και άλλα, όμως είμαι της άποψης πως τέτοια τραγούδια, άμα τα πεις ‘’επική κομματάρα’’, τα υποτιμάς.
Ravenous Whore : Και εδώ είναι που άρχισα να αναρωτιέμαι αναφορικά με την πατρότητα του δίσκου. Είναι δυνατόν αυτός ο death metal ορυμαγδός, αυτό το χαοτικό ολοκαύτωμα, αυτή η κόλαση που ξεχύνεται στα αυτιά σου, όλα αυτά τέλος πάντων που ακούς από το 00 : 20 και μετά, να έχουν γραφτεί από άτομο που δεν έχει παίξει σε καθαρόαιμη death metal μπάντα ? Είναι. Πολύ ωραίο love song. Και αυτό το απόκοσμο σόλο στο 02 : 06, σκέτη ανατριχίλα !
Cathedrals Of Dread : Paradise Lost. Δεν χρειάζεται να πούμε τη συμβαίνει στην ψυχολογία σου (censored) με το που μπαίνει το κομμάτι. Μετά το death metal επιστρέφει. Στιχάρες που έχουν ως υπόβαθρο ένα φεστιβάλ από riff-άρες και ένα bitchin’ solo. Και μετά έχεις αυτό το σημείο από το 02 : 08 εώς το 02 : 45 ( ‘’ your Christ has betrayed us and even death himself has lied’’ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΩ ), για το οποίο εγώ θα έδινα το master of puppets μου για να το ξανακούσω. Δεν χρειάζεται όμως, γιατί έχω το CD. Χα.
As The World Collapses : Εναρκτήριο riff πασπαλισμένο με groove, για να ακολουθήσει το καλύτερο mid tempo riff της χρονιάς ( 00 : 35 ). Στίχοι μισανθρωπικοί, που περιγράφουν με καυστικότητα ό,τι βλέπεις γύρω σου. Όταν λέμε ότι η μια κομματάρα διαδέχεται την άλλη, το εννοούμε.
A Thousand Martyrs : Και πάλι death metal με αρκετές δόσεις αργών, ψυχοπλακωτικών Paradise Lost. Και με ένα solo-κορυφή.
Seeds : Έχετε βρεθεί ποτέ μπροστά σε κάτι απόκοσμα τρομαχτικό ? Κάτι που μοιάζει λες και ήρθε από τα βάθη του σύμπαντος ? Εγώ προσωπικά όχι. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα είμαι προετοιμασμένος. Γιατί αυτό το riff στο 00 : 44, αλλά και η γενικότερη ατμόσφαιρα του πραγματικά θεϊκού αυτού κομματιού μοιάζουν να σε φέρνουν μπροστά στο μέγα Κθούλου, δείχνοντας σου τον τρόμο με σάρκα και οστά.
Humanity Wept : 100% official Swedish death metal. Με τα γκάζια του, τα φωνητικά του, με το σαρωτικό drumming του Erlandsson ( o Θεός είναι drummer ). Τα πάντα όλα λέμε.
My Black Siberia : Εντάξει, εδώ έχουμε μια προσωπική αδυναμία, δεύτερο αγαπημένο κομμάτι του δίσκου. Αργόσυρτο, με groove και όγκο. Η κιθάρα του Mackintosh ξερνάει στο refrain όλο το πολικό ψύχος της Σιβηρίας. Και έχει και αυτό το solo που φέρνει σε rock ‘n’ roll.
The Divine Have Fled : Εδώ τα παιδιά (γράφεται πιο γρήγορα από το ‘’άντρακλες’’) τιμάνε τους Dismember του Like An Ever Following Stream. Και φυσικά τα σπάνε.
The Grim Irony : Στην αρχή μοιάζεις να περιπλανιέσαι στην άβυσσο. Μετά έρχονται να σε σώσουν οι Paradise Lost, οι οποίοι από το δρόμο μαζεύουν τους Entombed. Αν δεν ανατριχιάσεις στο τελείωμα, είσαι ήδη νεκρός (πόσο κλισέ…).
Να και τα παιδιά :
Greg Mackintosh ( Paradise Lost )– φωνητικά, κιθάρα
Hamish Glencross ( My Dying Bride) – κιθάρα
Mully ( φίλος του Γρηγόρη από την pub ) – κιθάρα
Scoot ( Doom ) – κιθάρ εεε… μπάσο
Adrian Erlandsson (At The Gates, Paradise Lost ) – ντραμς
πσσσσ.....