Δ Ρ Ο Σ Ι Α
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012
Σάββατο 7 Ιουλίου 2012
Επιστροφή στον έρωτα (ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ, δεν με έπιασαν μοναξιές)
Λοιπόν… μπορεί οι δισκοκριτικές να προδίδουν πως αγαπάω την
αρρώστεια στην μουσική, αλλά στον κινηματογράφο έχω ευαισθησίες. Για αυτό και
είδα το γαλλικό «Επιστροφή στον έρωτα», το οποίο κανονικά λέγεται “La Delicatesse”, το οποίο με τη
σειρά του σημαίνει ‘’ευαισθησία’’, ‘’λεπτότητα’’ κτλπ, οπότε συμπεραίνουμε πολύ
απλά ότι όποιος μεταφράζει τους τίτλους αυτών των ταινιών απλά γράφει πως θα
ήθελε εκείνος να λέγεται η ταινία. Fine by me, βασικά το πέτυχε κάπως.
Πρωταγωνιστεί η Audrey Tautou, η οποία, έχοντας χάσει το σύζηγό της, πλέον είναι ένα
φάντασμα. Τα αφεντικό της αρχίζει να την πολιορκεί (πόσο κλισέ…), αυτή του το
ξεκόβει με τι μία, σαν να του λέει ουσιαστικά μόνο με το πιστόλι στον κρόταφο,
στο χείλος του γκρεμού και με πιράνχας από κάτω θα δεχόταν να κάνει σχέση μαζί
του, του λέει πως είναι και καλός άνδρας, του δίνει και ένα φιλάκι, happy end και
όλοι στα σπίτια μας.
Μετά γνωρίζει τον Markus, έναν Σουηδό ο οποίος έχει μετακομίσει στην Γαλλία. Τώρα
θα με πείτε γιατί να μετακομίσει κανείς από τη Σουηδία στη Γαλλία. Δεν ξέρω, έχει
και παραξενιές ο κόσμος, πάμ’ παρακάτω.
Τέλος πάντων, για να μην σας κουράζω, τα βρίσκουν τελικά οι
δυό τους, θέατρα, εστιατόρια κτλπ, όλα καλά. Φυσικά όμως υπάρχει λόγος που είναι
κατακριτέες οι σχέσεις μεταξύ υψηλόβαθμων (η δικιά μας) και χαμηλόβαθμων (ο
Σουηδός) στελεχών της ίδιας εταιρείας. Τα πράγματα ίσως γίνουν κάπως περίεργα.
Ειδικά εάν το αφεντικό σου δεν μπορεί να εμπεδώσει ότι έφαγε χυλόπιτα.
Η ταινία σπέρνει (αφού σας την προτείνω εγώ). Σε σημεία είναι
τόσο περίεργα/αλλόκοτα τα σκηνικά, με αποτέλεσμα να γελάς περίεργα, και το κακό
είναι ότι τα θυμάσαι και αφού φύγεις από την αίθουσα, και αρχίζεις να γελάς
στον δρόμο κτλπ. Υπάρχει μια πολλή ωραία ατμόσφαιρα που σου μεταδίδει μια κάποια
αισιοδοξία, κάτι πολύ καλό, οπότες εάν έχετε τις μαύρες σας, σας την προτείνω
ανεπιφύλακτα.
O Francois Damien
(Markus) έχει ταλέντο, στις
πραγματικά άβολες στιγμές σκας στα γέλια με τον τρόπο συμπεριφοράς του, γενικά
μιλάμε για μεγάλο ταλέντο. Απλά κοιτάξτε τη φατσούλα του :
Πώς να μην τον συμπαθήσεις τέτοιον άνθρωπο. Τρομερή ερμηνεία.
Και πάμε τώρα στην μόνη ένσταση.
Η Audrey Tautou έχει πραγματικά πολύ ωραίο πρόσωπο.
Ωραία. Τώρα κοιτάξτε καλά την επόμενη φωτογραφία και πείτε μου πια από τις δύο θα θέλατε στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Είδατε, συμφωνούμε.
Δεν θέλω να ακουστώ σεξιστής αλλά η κυρία στην δεύτερη φωτογραφία (Audrey Fleurot) είναι πολύ πιο γοητευτική από την κυρία Tautou. Η Fleurot παίζει απλά τη γραμματέα του αφεντικού. Κρίμα, απλά κρίμα.
Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012
Deathspell Omega - Drought (EP, 2012)
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !!!
Ας προσπαθήσουμε να τα πάρουμε από την αρχή.
Τα παιδιά :
Ναι ρε βέβαια, κάτσε να πάρω την Τίνκερμπελ να μου τους πει.
Χωρίς πλάκα τώρα, με μια κάποια επιφύλαξη, τα παιδάκια είναι :
Ο Khaos και ο Hasjarl (και οι δύο Γάλλοι) στο μπάσο και στην κιθάρα αντίστοιχα, ενώ ο Φινλανδός Mikko Aspa κάνει τα φωνητικά. Όποιος ξέρει κάτι για τον drummer παρακαλείται να επικοινωνήσει άμεσα με τη ρεσεψιόν.
Οι Deathspell Omega είχαν αγγίξει την θέωση με το Paracletus του 2010, το οποίο μας άφησε όλους κάγκελο και μάλιστα γουστάραμε κιόλας. Δεδομένης, λοιπόν, της ποιοτικής ανωτερότητας και υπεροχής του Παράκλητου (= Άγιο Πνέυμα), ήταν απλά αδύνατο για τους DO να κυκλοφορήσουν κάτι, οτιδήποτε, που να μην μας κάνει τα μυαλά χυλ/μό από την τελειότητα και τη σχιζοφρένεια.
Και να λοιπόν που κυκλοφόρησαν το Drought.
Πρώτες νότες και ήδη νομίζουμε ότι ξυπνήσαμε σε καμιά Σαχάρα χωρίς νερό. Μα δεν το βλέπετε ; Οι κιθάρες είναι σαν να έχουν παραισθήσεις από τη ζέστη. Μιλάμε για απόλυτη ταύτιση του τίτλου με το υλικό. Το εναρκήριο instrumental Salowe Vision οδηγείται σε μια κορύφωση που ξεσπάει στο 2:27 και σου ξεσκίζει την ψυχή. Μιλάμε για ΤΟ ψυχοπλάκωμα. Για ΤΗΝ ψυχοσυναισθηματική φόρτιση.
Το Fiery Serpents είναι η παράνοια σε νότες, αλλά αυτό ισχύει για σχεδόν όλα τα κομμάτια τους οπότε μια τρύπα στο νερό και τίποτε παραπάνω δεν είναι αυτή τη ατάκα. Πώς να το περιγράψουμε όμως ; Να πούμε για τις κιθάρες, των οποίων οι μελωδίες είναι σαν να έχεις μια πένα (κιθάρας) ανάμεσα στους νευρώνες του εγκεφάλου σου ; Να πούμε για την διεστραμμένη αλληλουχία των riffs, που στερεί κάθε στήριγμα ; Που σε κάνει να νομίζεις ότι τίποτα δεν είναι σταθερό ;
Συνέχεια με το Scorpions And Drought το οποίο είναι ίσως η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου, δηλαδή ένα απλά πολύ καλό κομμάτι. Για άλλη μια φορά το υλικό είναι άκρως χαοτικό και διεστραμμένο, και για αυτό απαιτεί και πολλές ακροάσεις, αλλά ίσως δεν σας κερδίσει. Να έχετε στο μυαλό σας ότι η πολλές ακροάσεις ενδέχεται να σας μετατρέψουν σε ψυχάκια.
Το Sand (έτσι απλά) είναι πολύ μικρό για τα δεδομένα τους. Ενάμισι λεπτό διαρκεί. Και εάν υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να μας φρικάρει μέσα σε ενάμισι λεπτό, αυτή είναι οι Deathspell Omega. Έτσι απλά.
Πάμε και στο Αbrasive Swirling Murk. Η τελευταία λέξη του τίτλου είναι κάπως αηδιαστική τολμώ να πω. Το κομμάτι τα σπάει (τους υποτιμάμε έτσι αλλά τι να κάνουμε). Καμία σταθερή δομή, καμία σιγουριά. Στο 2:18 η κιθάρα μένει μόνη τις με κάτι γυναικία φωνητικά να σιγοντάρουν από πίσω και να σου κάνουν την τρίχα σαν το σπαθί του Jon Snow (το καινούργιο, το γαμάτο, το εύκολο, το οικ..). Η μελωδία που παίζει η κιθάρα καθώς το κομμάτι οδεύει προς τα τελειώματα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Σου ματώνει την καρδία, πως να το πούμε ; Βασικά έχω σκεφτεί ατάκες, αλλά τις κρατάω για μετά.
Και τέλος με το The Crackled Book Of Life. Κάπως φθινοπωρινό το intro, ενώ υπάρχουν και πολλές από αυτές τις σχιζοφρενικές μελωδίες που αγαπάμε. Στη συνέχεια ακούμε κάτι πολύ ενδιαφέρον : μπάσο και drums παίζουν μαζί, το εκκλησιαστικό όργανο (;) κάτι βαράει για λίγο που δημιουργεί ατμόσφαιρα και μετά ακούμε κάπου στο 1:53 μια μελωδία από τα πλήκτρα που σε μεταφέρει μέσα στην ‘’Κραυγή’’ του Μουνχ. Εντελώς αγχωτικό σκηνικό. Και όλα αυτά οδηγούν στην τρομερή κιθαριστική μελωδία. Με την οποία κλείνει το τραγούδι, ο δίσκος, η παράνοια...
Τα φωνητικά επίτηδες δεν τα ανέφερα γιατί αξίζουν ειδική μνεία. Ο τύπος ακούγεται σαν να έχει να πιει νερό για μήνες. Ακούς την αφυδάτωση μέσα του. Αισθάνεσαι την φρίκη...
Τα drums είναι απερίγραπτα, ο τύπος είναι χταπόδι. Βαράει και βαράει και δεν χάνει το
μέτρημα. Απίστευτος.
Κιθάρες... οι κιθάρες που αγαπήσαμε. Αυτές οι μελωδίες που σε κάνουν να νομίζεις ότι σε σταυρώνουν. Σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τον ουρανό σχεδόν με λύπη, ενώ ιδρώνεις όταν τις ακούς. Πως να μην γονατίσεις όταν παίζουν τέτοια πράγματα.
Έχετε ιδέα του τι θα πεί να παίζεις ΤΟΣΟ γρήγορα και ΤΟΣΟ τεχνικά ;
Έχετε ιδέα του τι θα πεί να ενώνεις ΤΕΤΟΙΑ riffs και ΤΕΤΟΙΕΣ μελωδίες, και να δημιουργείς ένα σύνολο αδιάσπαστο ;
Έχετε ιδέα του τι θα πεί να συνθέτεις ΤΕΤΟΙΑ μουσική και να δηλώνεις ΑΝΘΡΩΠΟΣ ;
Κανείς μας δεν έχει ιδέα του τι θα πεί Deathspell Omega.
Ας προσπαθήσουμε να τα πάρουμε από την αρχή.
Τα παιδιά :
Ναι ρε βέβαια, κάτσε να πάρω την Τίνκερμπελ να μου τους πει.
Χωρίς πλάκα τώρα, με μια κάποια επιφύλαξη, τα παιδάκια είναι :
Ο Khaos και ο Hasjarl (και οι δύο Γάλλοι) στο μπάσο και στην κιθάρα αντίστοιχα, ενώ ο Φινλανδός Mikko Aspa κάνει τα φωνητικά. Όποιος ξέρει κάτι για τον drummer παρακαλείται να επικοινωνήσει άμεσα με τη ρεσεψιόν.
Οι Deathspell Omega είχαν αγγίξει την θέωση με το Paracletus του 2010, το οποίο μας άφησε όλους κάγκελο και μάλιστα γουστάραμε κιόλας. Δεδομένης, λοιπόν, της ποιοτικής ανωτερότητας και υπεροχής του Παράκλητου (= Άγιο Πνέυμα), ήταν απλά αδύνατο για τους DO να κυκλοφορήσουν κάτι, οτιδήποτε, που να μην μας κάνει τα μυαλά χυλ/μό από την τελειότητα και τη σχιζοφρένεια.
Και να λοιπόν που κυκλοφόρησαν το Drought.
Πρώτες νότες και ήδη νομίζουμε ότι ξυπνήσαμε σε καμιά Σαχάρα χωρίς νερό. Μα δεν το βλέπετε ; Οι κιθάρες είναι σαν να έχουν παραισθήσεις από τη ζέστη. Μιλάμε για απόλυτη ταύτιση του τίτλου με το υλικό. Το εναρκήριο instrumental Salowe Vision οδηγείται σε μια κορύφωση που ξεσπάει στο 2:27 και σου ξεσκίζει την ψυχή. Μιλάμε για ΤΟ ψυχοπλάκωμα. Για ΤΗΝ ψυχοσυναισθηματική φόρτιση.
Το Fiery Serpents είναι η παράνοια σε νότες, αλλά αυτό ισχύει για σχεδόν όλα τα κομμάτια τους οπότε μια τρύπα στο νερό και τίποτε παραπάνω δεν είναι αυτή τη ατάκα. Πώς να το περιγράψουμε όμως ; Να πούμε για τις κιθάρες, των οποίων οι μελωδίες είναι σαν να έχεις μια πένα (κιθάρας) ανάμεσα στους νευρώνες του εγκεφάλου σου ; Να πούμε για την διεστραμμένη αλληλουχία των riffs, που στερεί κάθε στήριγμα ; Που σε κάνει να νομίζεις ότι τίποτα δεν είναι σταθερό ;
Συνέχεια με το Scorpions And Drought το οποίο είναι ίσως η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου, δηλαδή ένα απλά πολύ καλό κομμάτι. Για άλλη μια φορά το υλικό είναι άκρως χαοτικό και διεστραμμένο, και για αυτό απαιτεί και πολλές ακροάσεις, αλλά ίσως δεν σας κερδίσει. Να έχετε στο μυαλό σας ότι η πολλές ακροάσεις ενδέχεται να σας μετατρέψουν σε ψυχάκια.
Το Sand (έτσι απλά) είναι πολύ μικρό για τα δεδομένα τους. Ενάμισι λεπτό διαρκεί. Και εάν υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να μας φρικάρει μέσα σε ενάμισι λεπτό, αυτή είναι οι Deathspell Omega. Έτσι απλά.
Πάμε και στο Αbrasive Swirling Murk. Η τελευταία λέξη του τίτλου είναι κάπως αηδιαστική τολμώ να πω. Το κομμάτι τα σπάει (τους υποτιμάμε έτσι αλλά τι να κάνουμε). Καμία σταθερή δομή, καμία σιγουριά. Στο 2:18 η κιθάρα μένει μόνη τις με κάτι γυναικία φωνητικά να σιγοντάρουν από πίσω και να σου κάνουν την τρίχα σαν το σπαθί του Jon Snow (το καινούργιο, το γαμάτο, το εύκολο, το οικ..). Η μελωδία που παίζει η κιθάρα καθώς το κομμάτι οδεύει προς τα τελειώματα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Σου ματώνει την καρδία, πως να το πούμε ; Βασικά έχω σκεφτεί ατάκες, αλλά τις κρατάω για μετά.
Και τέλος με το The Crackled Book Of Life. Κάπως φθινοπωρινό το intro, ενώ υπάρχουν και πολλές από αυτές τις σχιζοφρενικές μελωδίες που αγαπάμε. Στη συνέχεια ακούμε κάτι πολύ ενδιαφέρον : μπάσο και drums παίζουν μαζί, το εκκλησιαστικό όργανο (;) κάτι βαράει για λίγο που δημιουργεί ατμόσφαιρα και μετά ακούμε κάπου στο 1:53 μια μελωδία από τα πλήκτρα που σε μεταφέρει μέσα στην ‘’Κραυγή’’ του Μουνχ. Εντελώς αγχωτικό σκηνικό. Και όλα αυτά οδηγούν στην τρομερή κιθαριστική μελωδία. Με την οποία κλείνει το τραγούδι, ο δίσκος, η παράνοια...
Τα φωνητικά επίτηδες δεν τα ανέφερα γιατί αξίζουν ειδική μνεία. Ο τύπος ακούγεται σαν να έχει να πιει νερό για μήνες. Ακούς την αφυδάτωση μέσα του. Αισθάνεσαι την φρίκη...
Τα drums είναι απερίγραπτα, ο τύπος είναι χταπόδι. Βαράει και βαράει και δεν χάνει το
μέτρημα. Απίστευτος.
Κιθάρες... οι κιθάρες που αγαπήσαμε. Αυτές οι μελωδίες που σε κάνουν να νομίζεις ότι σε σταυρώνουν. Σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τον ουρανό σχεδόν με λύπη, ενώ ιδρώνεις όταν τις ακούς. Πως να μην γονατίσεις όταν παίζουν τέτοια πράγματα.
Έχετε ιδέα του τι θα πεί να παίζεις ΤΟΣΟ γρήγορα και ΤΟΣΟ τεχνικά ;
Έχετε ιδέα του τι θα πεί να ενώνεις ΤΕΤΟΙΑ riffs και ΤΕΤΟΙΕΣ μελωδίες, και να δημιουργείς ένα σύνολο αδιάσπαστο ;
Έχετε ιδέα του τι θα πεί να συνθέτεις ΤΕΤΟΙΑ μουσική και να δηλώνεις ΑΝΘΡΩΠΟΣ ;
Κανείς μας δεν έχει ιδέα του τι θα πεί Deathspell Omega.
Τετάρτη 4 Ιουλίου 2012
Testament - The Gathetiring (1999)
Αυτό το review το έγραψα επειδή μπήκα στην προετοιμασία για το νέο Testament και
παρόλο που το νέο κομμάτι είναι μια μπούρδα και μισή ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο
γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι και πρέπει να ενισχύσουμε την βαριά βιομηχανία της
χώρας χαμογελώντας συνέχεια.
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΛΕΜΕ
Λοιπόν το 1999 οι Testament έκαναν για μένα κάτι τρομερό
κυκλοφορώντας τον ίσως αγαπημένο μου δίσκο τους. Την εποχή που κάτι βλαμμένα (S.O.A.D) ετοιμάζονταν
να κάνουν την μουσική βιομηχανία φτωχότερη, οι Testament έδειξαν
ξανά το δρόμο προς το σκοτάδι και το μίσος, με έναν δίσκο που πήγε για τον
γράφοντα το thrash ΠΟΛΥ μπροστά, ενώ παράλληλα έκανε και τις παλιοσειρές να
χαμογελάνε κάπως περίεργα.
Οι πολύπλοκες δομές του, τα τρομερά riff-ίδια του Peterson, η άριστη τεχνική υπεροχή που
παρουσιάζει ο Lombardo
στα drums και οι οργισμένες ερμηνείες του Chuck απλά σε
αφήνουν κάγκελο. Η ροή από την άλλη είναι κινηματογραφική, δεν βαριέσαι σε
κανένα κομμάτι.
Η ατμόσφαιρα στη εισαγωγή του Eyes Of Wrath είναι
απλά τρομαχτική, ανατριχιάζεις με την απαλή μα ταυτόχρονα υποχθόνια κακία που
κρύβεται εκεί μέσα.
Προσωπικά την θεωρώ ένα από τα καλύτερο intro που έχω
ακούσει, και το ίδιο θα πείτε και εσείς, εάν βρείτε τα κότσια να πατήσετε το play με
κλειστά το φώτα.
Μπορείτε να βάλετε Manowar πριν και να πάρετε θάρρος
Θα σταθώ για λίγο ακόμα σε αυτό το κομμάτι, γιατί για εμένα
πρόκειται για την κορυφή του δίσκου και μια από τις καλύτερες στιγμές της
μπάντας.
ΚΑΘΕ μέλος δίνει ρεσιτάλ, ΚΑΘΕ riff, ΚΑΘΕ χτύπημα στο hi-hat έχει λόγο ύπαρξης. Μόνο τεράστιες
μπάντες μας προσφέρουν τέτοια πράγματα, και οι Testament είναι
τεράστια μπάντα.
Σφήνες από Death Metal μπαίνουν που και που και κάνουν τα πράγματα πιο πικάντικα
και πιο ενδιαφέροντα (το riff στο 00:43 του Legions Of The Dead χαλαρά
θα το άκουγα σε Morbid Angel δίσκο και θα γούσταρα κιόλας).
Mid
– tempo στιγμές σε κάνουν να αγαπήσεις αυτή τη μπάντα χάρις την
ποιότητα των riffs, ενώ
τα κάργα thrash σημεία
σε τσιτώνουν αφάνταστα, καθώς νομίζεις ότι παίζουν δίπλα σου, τέτοια είναι η
πώρωση. Head-banging και
ξύλο, μιλάμε για πραγματική ισοπέδωση.
Αλλά, ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ, η μπάντα ΔΕΝ επιδίδεται σε βλαχοκαγκουρίες
και παπατζιλίκια του στυλ ‘’εδώ παπαριά,
εκεί παπαριά, που είναι η παπαριά’’.
Είναι ΟΛΟΙ τους επαγγελματίες και τους ενδιαφέρει να γράψουν τη μουσική που
γουστάρουν (μιλάω για τους Testament του ’99).
Τα φωνητικά είναι ίσως τα πιο άγρια που έχω ακούσει σε Testament δίσκο,
με σαφέστατες (και σαφέστατα γαμάτες) death metal καταβολές, με αποτέλεσμα στα ΠΟΛΥ
γρήγορα σημεία να νομίζεις ότι ακούς την ΑΚΡΟΤΗΤΑ προσωποποιημένη.
Λογικό επακόλουθο ήταν ότι το The Gathering άρεσε και στους
θρασάδες, και στους death-αδες
και γενικά σε όσους γουστάρουν την πραγματικά ακραία μουσική σε κάθε μορφή της.
Riffs γεμάτα κακό, απλά στρώνουν το χαλί και δημιουργούν ατμόσφαιρα
για να ακολουθήσουν ισοπεδωτικά αριστουργήματα.
Τα solo είναι ακριβώς αυτό που θέλω από μια μπάντα. Εκεί που πρέπει,
όταν πρέπει και ΕΑΝ πρέπει (το D.N.R, δεν έχει solo, επειδή ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ solo, είναι τέτοιο το υλικό
που στέκεται από μόνο του, και ο σωστ… όχι κάτσε να το γράψω με κεφαλαία… ο
ΣΩΣΤΟΣ καλλιτέχνης ξέρει που ταιριάζει να βάλει solo και που όχι)
Κορυφές :
Φτύνω τον δίσκο στα μούτρα μπαίνοντας σε μια τέτοια διαδικασία,
αλλά τι να κάνουμε…
D.N.R (o καλύτερος τίτλος τους, μίσος, τρομερό refrain, μίσος, εθιστικά
φωνητικά, μίσος, ισοπεδωτικά τύμπανα και blast beats (!) από τον Lombardo και επίσης μίσος)
Eyes Of Wrath (αγαπημένο κομμάτι τους,
τρομερή εισαγωγή, riffs
μνησίκακα, drumming που αποδεικνύει ότι ο Dave είναι άρχοντας ότι και να γίνει, σολίδιο
που σε κάνει να ξεχάσεις όλα τα ανέκδοτα με τους κιθαρίστες…το απόγειο της τελειότητας
για εμένα αυτό ο κομμάτι),
True Believer
(η ατμόσφαιρα σε
κάνει μυστικιστή στο
άψε-σβήσε),
Legions Of The
Dead ( Ξ-Υ-Λ-Ο),
Riding The Snake
(περίεργος τίτλος για κομματάρα αλλά τι να κάνουμε)
Sewn Shut Eyes
(ΚΙ ΑΛΛΟ Ξ-Υ-Λ-Ο και μετά πιο ήρεμα πράγματα και ψαγμενιές που μόνο μπαντάρες μπορούν
να συνθέσουν)
Και φυσικά αδίκησα τα άλλα, γιατί ΟΛΑ είναι 1 + 1.
Πάρτε και το
All Star Line-up :
Chuck Billy : φωνητικά
Eric Peterson : κιθάρα
Dave Lombardo : drums
James Murphy : κιθάρα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




.jpg)