Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Ένα live με κάποιες μπάντες στο eightball.

Αυτό το ποστ έπρεπε να γίνει επιτέλους.
Είναι η πρώτη live ανταπόκριση του blog.
Μεγαλεία.

Μπορεί να μην συμφωνεί μουσικά με τα υπόλοιπα άρθρα, αλλά δεν πειράζει γιατί εγώ πέρασα καλά.
Πάμε λοιπόν...
Καταρχάς οι μπάντες που έπαιζαν (και παίζουν αυτή τη στιγμή που γράφεται το άρθρο) είναι οι εξής :
Spacestorm.
Κρυφά όνειρα.
Astral Riders
Chick 'n' Blues.
Εγώ πήγα στο οχτάμπαλο (πρώτη φορά btw) μόνο για τα κρυφά όνειρα, μιας και γνωρίζω προσωπικά τα 3/5 του γκρουπ και η παρουσία μου εκεί πέρα κρίθηκε απαραίτητη.


Μπαίνω λοιπόν στο οχτάμπαλο χαιρετάω γνωστούς και κάθομαι.Παίζουν ήδη οι Spacestorm,οι οποίοι γενικά είναι πολύ τρου ρε παιδί μου και η τρουίλα τους ξεχειλίζει από τα μπατζάκια τους, τους βλέπεις και γίνεσαι άντρας λέμε.


Αποδείξαμε τον ανδρισμό μας λοιπόν με μεταλ κλασικς που γουστάρουμε ΟΛΟΙ, ο τραγουδιστής τους έχει τρομερή φωνή, ο τύπος τραγούδησε Dio, Dickinson και Barlow και τα έβγαλε ΟΛΑ. Απίστευτος λέμε. O κιθαρίστας επίσης με έκανε να γουστάρω, τρομερά σολίδια έπαιξε ο άτιμος. Ο drummer τώρα έσπασε το snare. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ανέβηκε και ένας τύπος με μαλλί 60-70 εκατοστά και με μπλούζα Cinderella. ΑΧ ΚΑΛΕ. Τέλος πάντων, καλή φωνή είχε το παλικάρι. Απλά λίγο αυτοέλεγχος δεν βλάπτει. Δεν λέω να κάτσεις με σταυρομένα τα χέρια (εάν και εμείς οι blackmetal-άδες το κάνουμε αυτό γιατί ξέρουμε ότι είμαστε υπεράνω), απλά κούλαρε.


Τέλος πάντων, βγαίνουν τα κρυφά όνειρα με μια κάποια καθυστέρηση. Τους είχα ξαναδεί live,οπότε το setlist δεν αποτελούσε έκπληξη. Όχι για εμάς τους ψαγμένους.


Ωραίες επιλογές κομματιών, οφείλω να πω. Καταρχάς η εκτέλεση του I'm Feeling Good τωνMuse είναι από τις καλύτερες που έχω ακούσει. Τι δυναμισμός, τι συναίσθημα, τι ατμόσφαιρα... Έπαιξαν και το Another Brick In The Wall.το οποίο όταν το ξεκίνησαν νόμιζα ότι είναι το eye of the tiger, αλλά τελικά δεν ήταν αυτό γιατί εάν ήταν αυτό δεν θα ήταν το Another Brick In The Wall και δεν θα κάναμε sing-along στο refrain.


Έπαιξαν λίγα και καλά.


  Κιθαριστικά μου άρεσαν πολύ, εξαιρετική η συνεννόηση μεταξύ των κιθαριστών, ενώ πανέμορφα ήταν και τα φωνητικά, αν και τα έθαψαν λίγο, σε κάποια σημεία δηλαδή δεν ακουγόντουσαν οι στίχοι πολύ καθαρά αλλά δεν πειράζει. Το rhythm section επίσης ήταν τρομερό, χωρίς λάθη,μπράβο στα παιδιά. Το πιάνο (τι πιάνεις;) επίσης ήταν ωραίο και έδινε αυτό το έξτρα συναίσθημα που σου ανέβαζε τη διάθεση κατακόρυφα.


Ο ήχος επίσης ήταν πολύ καλός, χωρίς βαβούρα και αυτό το ουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι που ξεσκίζει τα τύμπανα των αυτίων μας ακόμα και σε χαμηλή ένταση.


Γενικά έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ωραία εμφάνιση και αμά τους πετύχετε δείτε τους γιατί σίγουρα θα ξέρετε κάποιο από τα κομμάτια τους και θα περάσετε καλά.
Μετά όμως έφυγα γιατί είχε τον αγώνα. Δηλαδή μέσα σε 2 ώρες είδα live, έγραψαreview και παρακολούθησα αγώνα.


Είμαι σαν τον χάρυ πότερ.

Δεν μετακινούμαι διακτινίζομαι.

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2012

Prometheus


Prometheus



Γενικά πιστεύω πως η έξοδος ενός μωρού από το σώμα της μητέρας του είναι  κάπως τρομακτικό θέαμα για έναν γιατρό. Ακριβώς γιατί κοιτάει το μωρό face to face.  Το μωρό τον πλησιάζει. Αυτό δεν συμβαίνει με όσους είναι πίσω από την γυναίκα. Αυτοί βλέπουν το μωρό να απομακρύνεται.



Γενικά πιστεύω πως κοιτάτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και αναρωτιέστε γιατί ένας άνθρωπος να γράφει τέτοιες παπαριές. Γενικά πιστεύω πως έχετε δίκιο. Αλλά συνεχίζω τη σκέψη μου :

Είναι κοινή γνώση πως εμείς οι άνθρωποι φοβόμαστε οτιδήποτε έρχεται κατά πάνω μας με μεγάλη ταχύτητα. ‘Η γενικά οτιδήποτε πετάγεται προς το μέρος μας.

Αυτήν την μικρή παραδοχή  την πήρε ο Ridley Scott και έφτιαξε το Alien. Γενικά (μόλις φτάσω τις 100 καίγομαι) ο τύπος φαίνεται ότι έχει ένα κόλλημα με πράγματα που βγαίνουν από άλλα πράγματα. Σαν την Kinder έκπληξη ένα πράγμα. Απλά με αίμα. Και σώματα. Και εξωγήινους που τρώνε ανθρώπους. Αλλά πάμε πάλι στο θέμα μας.



Στο Alien το πλήρωμα ενός εμπορικού διαστημοπλοίου εξερευνεί (από σπόντα) έναν πλανήτη. Και μετά βρίσκουν τον απόλυτο τρόμο. Απλά δείτε την ταινία.



Στο Prometheus μια ομάδα εξερευνητών φτάνει σε έναν πλανήτη όπου ίσως/μπορεί/’’δεν ξέρουμε’’/ ‘’έτσι έχουμε ακούσει ρε παιδιά’’ υπάρχουν οι απαντήσεις για την προέλευση του ανθρωπίνου είδους και γενικά της ζωής στον πλανήτη Γη. Η αποστολή χρηματοδοτήθηκε από μια εταιρεία με 1 τρις δολάρια, οπότε κρατάμε και μια πισινή μην μας παίξουν καμιά ουστιά στο τέλος και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Με το που φτάνουν στον πλανήτη λοιπόν οι καλοί εξερευνήτες παρατηρούν κάτι ευθείες γραμμές και σαν καλές Ντορες που είναι αρχίζουν να σκέφτοναι : ευθείες γραμμές στο έδαφοςà στην φύση δεν υπάρχει καμία ευθεία γραμμήà άρα υπάρχει ζωήà άρα υπάρχει κίνδυνος να είναι εχθροί μαςà άρα πάμε !



Φυσικά και δεν βρήκαν χαμογελαστούς κοντούς πράσινους τυπάδες να τους περιμένουν στην πόρτα με τα σοκολατάκια στο χέρι.

Κανονικά θα έπρεπε να νιώθουμε κάπως άσχημα που οι πρωταγωνιστές περνούν από τόσα βάσανα, αλλά όταν γίνεται ξεκάθαρο ότι το επιζητούν, ότι δηλαδή τη βρίσκουν με το να τρέχουν για τη ζωή τους, τότε τα πράγματα γίνονται κάπως περίεργα.



Οι έξυπνοι ήδη θα πρόσεξαν ότι δεν σας είπα τίποτα περισσότερο (λέμε τώρα) από αυτό που είδατε στο trailer.

Συνεχίζουμε με τα χαρακτηριστικά της ταινίας.

Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα γίνονται αντιληπτές κάποιες ομοιότητες με το Alien, όπως π.χ ο σχηματισμός της λέξης Prometheus. Καλό σημάδι.

Σε πρώτο πλάνο βλέπουμε κάτι μαγευτικά τοπία, ενώ το διαστημόπλοιο είναι σαν να βγήκε από την κανονική ζωή. Τονίζω λοιπόν πως τα εφε είναι τρομερά, λεπτομερέστατα, ίσως τα καλύτερα που έχω δει το τελευταίο τρίμηνο. Υπεύθυνος για τα καλλιτεχνικά της ταινίας είναι ο ΤΙΤΑΝΟΜΕΓΙΣΤΟΣ H.R Giger, o άνθρωπος δηλαδή που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα αυτό :




Ο Ridley Scott είναι ο άνθωπος που έκανε την άκρως επιτυχημένη μεταμόσχευση του τρόμου του διαστήματος στη μεγάλη οθόνη. Με το Prometheus ένιωσα τον ίδιο φόβο που είχα νιώσει και με το Alien,επομένως αγαπάμε. Γενικά κάνει κάτι τρομερά πλάνα ο άτιμος που σε αφήνουν άφωνο. Φτιάχνει και αυτή τη γνώριμη από τα Alien κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, ε, θέλετε και άλλα ;

Μάθετε λοιπόν ότι τα κοινά με το Alien δεν είναι λίγα. Επισκέπτοναι πλανήτη όπου ίσως υπάρχει ζωή, ζωάκια βγαίνουν από άλλα ζωάκια, πρωταγωνιστεί γυναίκα-επιστήμονας... κοιτάξτε υπάρχουν καμιά 50αρια κοινά, εκ των οποίων τα περισσότερα είναι spoilers. Ας το αφήσουμε λοιπόν. Και με το τέλος της ταινίας γίνεται ξεκάθαρο ότι το Prometheus είναι στην ουσία το prequel του Alien, όπως δηλαδή έχουν αφήσει να εννοηθεί κάποιοι τυπάδες των οποίων τα ονόματα δεν θυμάμαι.

Ερμηνείες :  Ο Fassbender το παίρνει πάνω του το πράγμα, μακριά από συναισθήματα, μακριά από κάθε τι ανθρώπινο. Ένα ρομπότ σε ανθρώπινο σώμα. Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο του.

Η Noomi Rapace γενικά το κατέχει το άθλημα, απλά η ερμηνεία της μου φάνηκε λίγο κλισέ. Μια τυπική ερευνήτρια,τίποτα περισσότερο.  Δεν προσέφερε κάτι διαφορετικό, απλά εγκλωβίστηκε στις ατάκες της. Όπως και να’χει, επιστημονική φαντασία είναι, δεν γίνεται να τα έχουμε όλα.

Και οι άλλοι γενικά καλοί είναι, βλέπεις τον τρόμο στη μάπα τους, και αυτό είναι καλό σημάδι, σημαίνει ότι δούλεψαν.

Μοναδικό παράπονο μπορώ να πω είναι ότι σε μερικά σημεία είναι κάπως splatter και αυτό ίσως χαλάσει μερικούς. Δεν είναι όμως σωστό να επιτρέψουμε σε 3-4 λεπτά να καταστέψουν το 2ωρο σύνολο. Έτσι είναι, δεν είναι έτσι (τι θυμήθηκα ο άτιμος) ;



Αίσθηση επίσης κάνει τρομερή πλοκή και εξέλιξη του έργου. Ήδη από την αρχή αισθάνεσαι ότι η ταινία θα προκαλέσει συζυτήσεις. Και όσο προχωράει, τόσο μεγαλώνει και η περιέργεια του θεατή να καταλάβει τι διάολο θα συμβεί τελικά.

Βαθιά ερωτήματα διατυπώνονται όσον αφορά την ανθρώπινη ύπαρξη. Το θέμα είναι εάν αντέχει κανείς την αλήθεια.

Δείτε λοιπόν το Prometheus, καθώς είναι ίσως ό,τι πιο ποιοτικό στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας τη σήμερον ημέρα.



Και να θυμάστε :

In space, no one can hear you scream.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Είμαι κάπως άχρηστος στους υπολογιστές.

Δεν ξέρω πως στο διάολο το έκανα, αλλά εάν πάτε στην κριτική του hodejegerne, θα δειτε ότι εάν κάνετε κλικ πάνω στο όνομα της Synnove, θα σας παει στο www.imdb.com, απ'όπου και έκανα copy paste το όνομα.

Διάολε χαραμίζομαι.