Λοιπόν πάμε στο ψητό, χωρίς προλόγους και βλακείες.
To Swedish Death Metal πάντοτε το γούσταρα άπειρα. Ο χειμώνας έχει πολύ πλάκα όταν παίζει το Like An Ever Flowing Stream !
Με το που κοίταξα το εξώφυλλο του δίσκου, αισθάνθηκα αμέσως περίεργα. Δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας οπαδός του death που να μην προτιμάει το μαύρο και το μπλε ως τα χρώματα που θα κοσμούν τα εξώφυλλα των δίσκων που θα αγοράσει. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες είτε έχουν δημιουργηθεί από άτομα με ιστορία στον χώρο, που είχαν το δικαίωμα να το κάνουν, είτε είναι πολύ τέλειες για να τολμήσεις να πεις κάτι κακό για αυτές. Να δείτε το εξώφυλλο το Like An Ever Flowing Stream.
Αν θυμάμαι καλά το μπλε και το κόκκινο είναι χρώματα αντίθετα. Κοιτάξτε πως δένουν. Απλά απίστευτο. Να, πείτε κάτι κακό για αυτό το εξώφυλλο.
Είδατε, δεν μπορείτε. Τέλος πάντων, απ’ότι θυμάμαι ο τίτλος του review είναι Morbus Chron, The Sleepers In The Rift, και όχι ‘’I LOVE DISMEMBER’’. Κάτσε να δώ... ναι, δίκιο έχω. Πάμε πάλι στο θέμα μας.
Όταν είσαι πιτσιρίκι, απλά το παίζεις εκ του ασφαλούς στην αρχή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τους Morbus Chron. Το ΣΩΣΤΟ death metal εξώφυλλο οφείλει να εκπέμπει έναν αρνητισμό, μια μισανθρωπία. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ. Το εξώφυλλο είναι σαν να σε πιέζει να βγάλεις τα σώψυχά σου (και όποιος κατάλαβε κατάλαβε). Σαν να κάθεται πάνω από τόν ώμο σου και να σε χτυπάει στην πλάτη, φωνάζοντας : Έλα, μπορείς ! Το έχεις !
Στα του δίσκου όμως. Με μια ακρόαση καταλαβαίνει κανείς τα εξής :
Ο ήχος στις κιθάρες είναι μπουκωμένος, το μπάσο όπως πρέπει (ούτε ευδιάκριτο, ούτε απαρατήρητο) ενώ και τα τύμπανα δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα, ούτε τεχνικά, όπως δηλαδή αρμόζει σε πιτσιρίκια που γουστάρουν αυτό που κάνουν. Έλεος ρε γαμώτο δηλαδή, σε κάθε δίσκο να μας βγαίνουν κλώνοι του portnoy.
Γενικά ο ήχος είναι ακατέργαστος και άγουρος, κύριο χαρακτηριστικό του Σουηδικού death metal.
Υπάρχει μια τρομερή ωμότητα και μια σαπίλα πανταχού παρούσα, σαν να σου πέταξαν σάπιο πτώμα μέσα στο δωμάτιο ενώ κοιμόσουν. Τα φωνητικά φέρνουν πιο πολύ σε συνδυασμό Left Hand Path -Like An Ever Flowing Stream θα έλεγα, και αυτό αν μη τι άλλο είναι ένα μεγάλο συν.
Θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα κομμάτια, τα οποία λατρεύω. Τονίζω πως αδύναμη στιγμή δεν υπάρχει. ‘’Απλά καλή’’ στιγμή σίγουρα θα βρείτε, απλά είναι καθαρά δικό σας θέμα. Εμένα για παράδειγμα δεν με άρεσε πολύ το Hymns To A Stiff. Αλλά ας τα δούμε από την αρχή.
Πρώτο κομμάτι λοιπόν. Mid-tempo καταστάσεις, διαστροφή, μια σατανίλα έχει καταλάβει τα riffs, το breakdown είναι σαν αν πέφτει γεμάτο φέρετρο πάνω σου, γενικά τα δείγματα είναι εξαιρετικά. Στο 00:56 νομίζεις ότι ηχογράφησαν μέσα στην κοιλιά του Κθούλου. Και η αρρώστεια έχει και συνέχεια.
2 :26 λοιπόν και τα μυαλά στα κάγκελα. Από τα πιο άρρωστα ριφ, σαν να σε ανοίγουν ένα πράμα. Και μετά ακούμε το ίδιο πράμα στο μπάσο, με τους ψιθύρους να σου σηκώνουν τις τρίχες. Και φυσικά ο τίτλος coughing in a coffin τα σπάει.
Creepy Creeping Creep (άλλος ένας τρομερός τίτλος)...με επιβλητική αρχή και τρομερά άρρωστο feeling. Σε σημεία μοιάζει να σας τραβάει κάτω, τέτοια είναι τα ριφ του,τέτοια είναι η ατμόσφαιρα. Φυσικά υπάρχουν και στιγμές που είναι ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΞΥΛΟ.
Tο Red Hook Horror είναι κορυφαίο, έχει τρομερή δομή. Τα riffs είναι εκεί που πρέπει και διαρκούν όσο πρέπει, για να μην πω τίποτα για τα φωνητικά, είναι σαν να τον βασανίζουν τον τύπο ενώ του καίνε τη γλώσσα.
Για το Hallucinating Dead γύρισαν ένα εντελώς ανχόουλι video, έχει και το κομμάτι αυτή τη riffαρα στο 1:19, η οποία συνοδεύει πάνω κάτω όλο το κομμάτι και είναι ο ορισμός του EVIL και διεστρεμμένου ριφ. Γενικά είμαστε κομπλέ. Άλλο ένα αγαπημένο μου.
Φυσικά όμως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το Lidless Coffin. Εκεί φαίνεται πως η παραγωγή του Nicke Andersson ( έβαλε και το χεράκι του ο fred estby, drummer των διαλυμένων Dis-ΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΘΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΒΡΗΚΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΛΥΣΕΤΕ-member) είναι ένα από τα ατού του δίσκου. Η φερετρόπροκα στην αρχή είναι κάτι σαν προειδοποιητικό. Αργό στην αρχή, με ένα riff αλα Wolverine Blues να ακολουθεί, γενικά μιλάμε για πώρωση συμπυκνωμένη. Μιλάμε για την κορυφή. Ούτε ένα ριφ αχρείαστο. Ο ήχος βρώμικος, σαπίλα, αρρώστεια...
Οι διάρκειες των κομματιών είναι οι σωστές, δηλαδή παιγμένες εκ του ασφαλούς, χωρίς μεγάλες διάρκειες (εκτός από το Deformation Of The Dark Matter, το οποίο είναι κάπως τραβγημένο, 6 λεπτά διαρκεί, αν και το συμπαθώ).
Αλλά αυτο που μου άρεσε επίσης πολύ είναι τα σολίδια που πετάγονται από δω κι εκεί, μιλάμε σου φέρνουν στο μυαλό μια rock ‘n’ rollια που δύσκολα βρίσκεις σήμερα. Σχεδόν ΟΛΑ ΤΑ σόλο είναι κορυφή, σε κάνουν να θες να μάθεις κιθάρα. Η rock’n’ roll διάθεση συνδυάζεται επιτυχημένα με την θανατίλα και την σαπίλα του νεκροτομείου. ΓΙΟΥΧΟΥΧΑΧΑΧΑΡΟΣ.
Συνοψίζοντας εάν είστε fan του Swedish Death Metal τότε σίγουρα ακούστε το δίσκο. Μιλάμε για αγνή, σαπισμένη απόλαυση. Θέλετε τίποτε άλλο από τα πιτσιρίκια ; Αν ναι, υπομονή.
Το βίντεο...
Να και τα παιδιά :
(επίθετα δεν βρήκα)
Adam - Μπάσο, πάίζει όμως και ντραμς
Dag - Αυτός παίζει μόνο μπάσο. Γατάκι.
Edde - Κιθάρες
Robba - Όχι,όχι, καθόλου ρεζίλι δεν γίνεται το παιδί. Και τραγουδάει και παίζει κιθάρα.
To Swedish Death Metal πάντοτε το γούσταρα άπειρα. Ο χειμώνας έχει πολύ πλάκα όταν παίζει το Like An Ever Flowing Stream !
Με το που κοίταξα το εξώφυλλο του δίσκου, αισθάνθηκα αμέσως περίεργα. Δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας οπαδός του death που να μην προτιμάει το μαύρο και το μπλε ως τα χρώματα που θα κοσμούν τα εξώφυλλα των δίσκων που θα αγοράσει. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες είτε έχουν δημιουργηθεί από άτομα με ιστορία στον χώρο, που είχαν το δικαίωμα να το κάνουν, είτε είναι πολύ τέλειες για να τολμήσεις να πεις κάτι κακό για αυτές. Να δείτε το εξώφυλλο το Like An Ever Flowing Stream.
Είδατε, δεν μπορείτε. Τέλος πάντων, απ’ότι θυμάμαι ο τίτλος του review είναι Morbus Chron, The Sleepers In The Rift, και όχι ‘’I LOVE DISMEMBER’’. Κάτσε να δώ... ναι, δίκιο έχω. Πάμε πάλι στο θέμα μας.
Όταν είσαι πιτσιρίκι, απλά το παίζεις εκ του ασφαλούς στην αρχή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τους Morbus Chron. Το ΣΩΣΤΟ death metal εξώφυλλο οφείλει να εκπέμπει έναν αρνητισμό, μια μισανθρωπία. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ. Το εξώφυλλο είναι σαν να σε πιέζει να βγάλεις τα σώψυχά σου (και όποιος κατάλαβε κατάλαβε). Σαν να κάθεται πάνω από τόν ώμο σου και να σε χτυπάει στην πλάτη, φωνάζοντας : Έλα, μπορείς ! Το έχεις !
Στα του δίσκου όμως. Με μια ακρόαση καταλαβαίνει κανείς τα εξής :
Ο ήχος στις κιθάρες είναι μπουκωμένος, το μπάσο όπως πρέπει (ούτε ευδιάκριτο, ούτε απαρατήρητο) ενώ και τα τύμπανα δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα, ούτε τεχνικά, όπως δηλαδή αρμόζει σε πιτσιρίκια που γουστάρουν αυτό που κάνουν. Έλεος ρε γαμώτο δηλαδή, σε κάθε δίσκο να μας βγαίνουν κλώνοι του portnoy.
Γενικά ο ήχος είναι ακατέργαστος και άγουρος, κύριο χαρακτηριστικό του Σουηδικού death metal.
Υπάρχει μια τρομερή ωμότητα και μια σαπίλα πανταχού παρούσα, σαν να σου πέταξαν σάπιο πτώμα μέσα στο δωμάτιο ενώ κοιμόσουν. Τα φωνητικά φέρνουν πιο πολύ σε συνδυασμό Left Hand Path -Like An Ever Flowing Stream θα έλεγα, και αυτό αν μη τι άλλο είναι ένα μεγάλο συν.
Θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα κομμάτια, τα οποία λατρεύω. Τονίζω πως αδύναμη στιγμή δεν υπάρχει. ‘’Απλά καλή’’ στιγμή σίγουρα θα βρείτε, απλά είναι καθαρά δικό σας θέμα. Εμένα για παράδειγμα δεν με άρεσε πολύ το Hymns To A Stiff. Αλλά ας τα δούμε από την αρχή.
Πρώτο κομμάτι λοιπόν. Mid-tempo καταστάσεις, διαστροφή, μια σατανίλα έχει καταλάβει τα riffs, το breakdown είναι σαν αν πέφτει γεμάτο φέρετρο πάνω σου, γενικά τα δείγματα είναι εξαιρετικά. Στο 00:56 νομίζεις ότι ηχογράφησαν μέσα στην κοιλιά του Κθούλου. Και η αρρώστεια έχει και συνέχεια.
2 :26 λοιπόν και τα μυαλά στα κάγκελα. Από τα πιο άρρωστα ριφ, σαν να σε ανοίγουν ένα πράμα. Και μετά ακούμε το ίδιο πράμα στο μπάσο, με τους ψιθύρους να σου σηκώνουν τις τρίχες. Και φυσικά ο τίτλος coughing in a coffin τα σπάει.
Creepy Creeping Creep (άλλος ένας τρομερός τίτλος)...με επιβλητική αρχή και τρομερά άρρωστο feeling. Σε σημεία μοιάζει να σας τραβάει κάτω, τέτοια είναι τα ριφ του,τέτοια είναι η ατμόσφαιρα. Φυσικά υπάρχουν και στιγμές που είναι ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΞΥΛΟ.
Tο Red Hook Horror είναι κορυφαίο, έχει τρομερή δομή. Τα riffs είναι εκεί που πρέπει και διαρκούν όσο πρέπει, για να μην πω τίποτα για τα φωνητικά, είναι σαν να τον βασανίζουν τον τύπο ενώ του καίνε τη γλώσσα.
Για το Hallucinating Dead γύρισαν ένα εντελώς ανχόουλι video, έχει και το κομμάτι αυτή τη riffαρα στο 1:19, η οποία συνοδεύει πάνω κάτω όλο το κομμάτι και είναι ο ορισμός του EVIL και διεστρεμμένου ριφ. Γενικά είμαστε κομπλέ. Άλλο ένα αγαπημένο μου.
Φυσικά όμως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το Lidless Coffin. Εκεί φαίνεται πως η παραγωγή του Nicke Andersson ( έβαλε και το χεράκι του ο fred estby, drummer των διαλυμένων Dis-ΟΥ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΘΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΒΡΗΚΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΛΥΣΕΤΕ-member) είναι ένα από τα ατού του δίσκου. Η φερετρόπροκα στην αρχή είναι κάτι σαν προειδοποιητικό. Αργό στην αρχή, με ένα riff αλα Wolverine Blues να ακολουθεί, γενικά μιλάμε για πώρωση συμπυκνωμένη. Μιλάμε για την κορυφή. Ούτε ένα ριφ αχρείαστο. Ο ήχος βρώμικος, σαπίλα, αρρώστεια...
Οι διάρκειες των κομματιών είναι οι σωστές, δηλαδή παιγμένες εκ του ασφαλούς, χωρίς μεγάλες διάρκειες (εκτός από το Deformation Of The Dark Matter, το οποίο είναι κάπως τραβγημένο, 6 λεπτά διαρκεί, αν και το συμπαθώ).
Αλλά αυτο που μου άρεσε επίσης πολύ είναι τα σολίδια που πετάγονται από δω κι εκεί, μιλάμε σου φέρνουν στο μυαλό μια rock ‘n’ rollια που δύσκολα βρίσκεις σήμερα. Σχεδόν ΟΛΑ ΤΑ σόλο είναι κορυφή, σε κάνουν να θες να μάθεις κιθάρα. Η rock’n’ roll διάθεση συνδυάζεται επιτυχημένα με την θανατίλα και την σαπίλα του νεκροτομείου. ΓΙΟΥΧΟΥΧΑΧΑΧΑΡΟΣ.
Συνοψίζοντας εάν είστε fan του Swedish Death Metal τότε σίγουρα ακούστε το δίσκο. Μιλάμε για αγνή, σαπισμένη απόλαυση. Θέλετε τίποτε άλλο από τα πιτσιρίκια ; Αν ναι, υπομονή.
Το βίντεο...
(επίθετα δεν βρήκα)
Adam - Μπάσο, πάίζει όμως και ντραμς
Dag - Αυτός παίζει μόνο μπάσο. Γατάκι.
Edde - Κιθάρες
Robba - Όχι,όχι, καθόλου ρεζίλι δεν γίνεται το παιδί. Και τραγουδάει και παίζει κιθάρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου