Τι πωρωτικά που είναι, ρε φίλε, τα πολωνικά δάση.
Να, κοιτάξτε :
Αυτό επιβεβαιώνει την θεωρία μου για το παγωμένο black :
Για να γράψεις καλό υλικό πρέπει να έχεις και τα ανάλογα ερεθίσματα.
Ανσέλμος, Πέμπτη, 29 Μαΐου του έτους 2012.
Τα παιδιά, όπως καταλάβατε, είναι πολωνοί (το όνομά τους είναι Μγκουα, και το L στο όνομά τους έχει και μια γραμμή, να κάπως έτσι : Ł ).
Όσον αφορά το πόνημά τους, έχω να πω ότι δεν το περίμενα. Μιλάμε για ένα ιδίωμα σαν το black metal, όπου τα πάντα έχουν παιχτεί στο παρελθόν και μάλιστα καλύτερα.
Αυτό που τραβάει το ενδιαφέρον του απροετοίμαστου ακροατή είναι η ποικιλία όσον αφορά τα ονόματα των τραγουδιών. Γεμάτοι κρυφά μηνύματα, σε προειδοποιούν για το τι θα ακούσεις. Κάθε τίτλος και μια ιστορία, σαν να λέμε :
With Hearts Towards None Ι
With Hearts Towards None ΙΙ
With Hearts Towards None ΙΙΙ
With Hearts Towards None IV
With Hearts Towards None V
With Hearts Towards None VI
With Hearts Towards None VII
Η εισαγωγή του I χαλαρά θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση σε heavy metal δίσκο, όμως αυτό δεν συμβαίνει. Δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει ένας δίσκος γεμάτος μελωδία και τρομερή ατμόσφαιρά, χωρίς στουντιακά τερτίπια. Τρομερή ροή. Η ΣΩΣΤΗ χρήση του σιδηροδρομικού riffing με στρατηγικό τρόπο, με τη ρυθμική κιθάρα να κρατάει το ρυθμό, σίγουρα αξίζει συγχαρητήρια. Το σιδηροδρομικό drumming δίνει το παρόν όπου πραγματικά χρειάζεται, αφήνοντας τα πιο απλά και αργά ρυθμικά να δέσουν με τις ψυχοπλακωτικές μελωδίες.
Με το δεύτερο κομμάτι ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με progressive τεχνική στα drums, σε συνδυασμό με ένα riff που σιγά σιγά χτίζει ατμόσφαιρα, προκειμένου στο 00:39 να φάει στη μάπα χωρίς προειδοποίηση όλη την ψύχρα ενός Πολωνικού δάσους. To γνωστό κρύο παγώνει τα riffs, δίνοντας το σωστό feeling. Οι ταχύτητες απουσιάζουν γιατί τέτοιο είναι το υλικό.
Στο III μια επική διάθεση μπαίνει στο σιδηριδρομικό riffing. Όλο το κομμάτι αποτελεί ένα αδιάσπαστο σύνολο από μελωδίες, οι οποίες υπνωτίζουν τον ακροατή. Ταχύτητα που δένει με τα riff χωρίς να καταντά βαρετή και τετριμμένη.
Το τέταρτο κομμάτι μπαίνει με τελετουργικό drumming και με ένα τερατώδες riff. Aνεβάζει λίγο τις ταχύτητες και πλέον παρουσιάζεται σιδηροδρομικό riffing μαζί με σιδηροδρομικό drumming. Σε πωρώνει και σε ξυπνάει (ήσουν υπνωτισμένος από το προηγούμενο κομμάτι, θυμάσαι ?).
Στο πέμπτο κομμάτι πλέον, την ήρεμη μελωδία που σε χώνει κι’άλλο στο κλίμα του δίσκου, ακολουθεί ένα σαρωτικό, καθαρό black metal σημείο, σαν να βγήκε από το Transilvanian Hunger. Και πάλι εξαιρετικές, μεθυστικές μελωδίες. Τρομερή τεχνική στα τύμπανα, δεν αφήνει περιθώρια για θάψιμο για κανένα λόγο.
Προτελευταίο κομμάτι και πλεόν οι ταχύτητες συμβαδίζουν με το riffing. Πάσες από το ένα riff στο άλλο με τρομερή ευκολία, με αποτέλεσμα να κυλάει το κομμάτι σαν αίμ.. νερό.
Ο δίσκος κλείνει με το ένα δεκάλεπτο σχεδόν έπος το οποίο αφήνει κάγκελο των ακροατή που μέχρι πρωτίστως έβριζε τους Burzum για τις διάρκειες των κομματιών. Απίστευτη μελωδία, εθιστική, η οποία χρωματίζει το σιδηροδρομικό riffing με τη συνοδεία Dream Theater-ικής τεχνικής στα τύμπανα. Η σύνθεση αυτή ψυχοπλακώνει αφάνταστα απαιτώντας παράλληλα περισσότερες ακροάσεις απ’όσες ο κάγκουρας/ ακροατής ήταν- μέχρι πρωτίστως- πρόθυμος να δώσει.
Mikołaj "M." Żentara - κιθάρα, μπάσο, φωνητικά
Maciej "Darkside" Kowalski - drums
Να, κοιτάξτε :
Αυτό επιβεβαιώνει την θεωρία μου για το παγωμένο black :
Για να γράψεις καλό υλικό πρέπει να έχεις και τα ανάλογα ερεθίσματα.
Ανσέλμος, Πέμπτη, 29 Μαΐου του έτους 2012.
Δείτε για παράδειγμα τι βλέπουν όταν βγαίνουν από το σπίτι τους τα παιδάκια στην Νορβηγική επαρχία :
(πηγαίντε στο 1:22)
(πηγαίντε στο 1:22)
Τα παιδιά, όπως καταλάβατε, είναι πολωνοί (το όνομά τους είναι Μγκουα, και το L στο όνομά τους έχει και μια γραμμή, να κάπως έτσι : Ł ).
Όσον αφορά το πόνημά τους, έχω να πω ότι δεν το περίμενα. Μιλάμε για ένα ιδίωμα σαν το black metal, όπου τα πάντα έχουν παιχτεί στο παρελθόν και μάλιστα καλύτερα.
Αυτό που τραβάει το ενδιαφέρον του απροετοίμαστου ακροατή είναι η ποικιλία όσον αφορά τα ονόματα των τραγουδιών. Γεμάτοι κρυφά μηνύματα, σε προειδοποιούν για το τι θα ακούσεις. Κάθε τίτλος και μια ιστορία, σαν να λέμε :
With Hearts Towards None Ι
With Hearts Towards None ΙΙ
With Hearts Towards None ΙΙΙ
With Hearts Towards None IV
With Hearts Towards None V
With Hearts Towards None VI
With Hearts Towards None VII
Η εισαγωγή του I χαλαρά θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση σε heavy metal δίσκο, όμως αυτό δεν συμβαίνει. Δίνει το έναυσμα για να ξεκινήσει ένας δίσκος γεμάτος μελωδία και τρομερή ατμόσφαιρά, χωρίς στουντιακά τερτίπια. Τρομερή ροή. Η ΣΩΣΤΗ χρήση του σιδηροδρομικού riffing με στρατηγικό τρόπο, με τη ρυθμική κιθάρα να κρατάει το ρυθμό, σίγουρα αξίζει συγχαρητήρια. Το σιδηροδρομικό drumming δίνει το παρόν όπου πραγματικά χρειάζεται, αφήνοντας τα πιο απλά και αργά ρυθμικά να δέσουν με τις ψυχοπλακωτικές μελωδίες.
Με το δεύτερο κομμάτι ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με progressive τεχνική στα drums, σε συνδυασμό με ένα riff που σιγά σιγά χτίζει ατμόσφαιρα, προκειμένου στο 00:39 να φάει στη μάπα χωρίς προειδοποίηση όλη την ψύχρα ενός Πολωνικού δάσους. To γνωστό κρύο παγώνει τα riffs, δίνοντας το σωστό feeling. Οι ταχύτητες απουσιάζουν γιατί τέτοιο είναι το υλικό.
Στο III μια επική διάθεση μπαίνει στο σιδηριδρομικό riffing. Όλο το κομμάτι αποτελεί ένα αδιάσπαστο σύνολο από μελωδίες, οι οποίες υπνωτίζουν τον ακροατή. Ταχύτητα που δένει με τα riff χωρίς να καταντά βαρετή και τετριμμένη.
Το τέταρτο κομμάτι μπαίνει με τελετουργικό drumming και με ένα τερατώδες riff. Aνεβάζει λίγο τις ταχύτητες και πλέον παρουσιάζεται σιδηροδρομικό riffing μαζί με σιδηροδρομικό drumming. Σε πωρώνει και σε ξυπνάει (ήσουν υπνωτισμένος από το προηγούμενο κομμάτι, θυμάσαι ?).
Στο πέμπτο κομμάτι πλέον, την ήρεμη μελωδία που σε χώνει κι’άλλο στο κλίμα του δίσκου, ακολουθεί ένα σαρωτικό, καθαρό black metal σημείο, σαν να βγήκε από το Transilvanian Hunger. Και πάλι εξαιρετικές, μεθυστικές μελωδίες. Τρομερή τεχνική στα τύμπανα, δεν αφήνει περιθώρια για θάψιμο για κανένα λόγο.
Προτελευταίο κομμάτι και πλεόν οι ταχύτητες συμβαδίζουν με το riffing. Πάσες από το ένα riff στο άλλο με τρομερή ευκολία, με αποτέλεσμα να κυλάει το κομμάτι σαν αίμ.. νερό.
Ο δίσκος κλείνει με το ένα δεκάλεπτο σχεδόν έπος το οποίο αφήνει κάγκελο των ακροατή που μέχρι πρωτίστως έβριζε τους Burzum για τις διάρκειες των κομματιών. Απίστευτη μελωδία, εθιστική, η οποία χρωματίζει το σιδηροδρομικό riffing με τη συνοδεία Dream Theater-ικής τεχνικής στα τύμπανα. Η σύνθεση αυτή ψυχοπλακώνει αφάνταστα απαιτώντας παράλληλα περισσότερες ακροάσεις απ’όσες ο κάγκουρας/ ακροατής ήταν- μέχρι πρωτίστως- πρόθυμος να δώσει.
Μια ξεκάθαρη απόδειξη ότι το Translivanian Hunger δεν κατέστρεψε το black metal, αλλά (άθελά του, φυσικά) του έδωσε νέα ώθηση και κρύο αέρα στα πανιά του.
Οι Πολωνοί δεν πετάνε τη μιά μελωδία πάνω στην άλλη. Κάθε riff ακολουθείται από τη φυσική συνέχειά του (ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται στον ακροατή). Δίσκος προορισμένος να τον απολαύσει κανείς μόνος του, χωρίς παρέα. Έτσι δεν πρέπει να είναι ούτως ή άλλως το black;
Mikołaj "M." Żentara - κιθάρα, μπάσο, φωνητικά
Maciej "Darkside" Kowalski - drums

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου