Πρίν από λίγο τέλειωσε και είπα να γράψω κανα δυο λογάκια για αυτήν την ταινία η οποία περιστρέφεται γύρω από 8 γράμματα που καλώς ή κακώς (μάλλον κακώς.... όχι... άκυρο... ΣΙΓΟΥΡΑ κακώς) έχουν στιγματίσει μια γενιά, ένα σοβαρό ποσοστό σοβαρών ανθρώπων και πολλά κύματα απελπισμένων παιδιων που απεγνωσμένα αποζητούν αποδοχή (απο+ λέξη και τα μυαλά στα κάγκελα).
Για τους τυφλούς/κουφούς-και δεν συμμαζεύεται- που δεν ξέρουν, το facebook αποτελεί ένα δίκτυο μέσω του οποίου ενημερώνεσαι για τους φίλους σου, ενημερώνονται οι φίλοι σου για σένα, γνωρίζεις νέο κόσμο, γνωρίζεις κόσμο που δεν θα έπρεπε να γνωρίζεις γιατί είσαι ανήλικος/η και γενικά αποκτάς αυτή τη ψευδαίσθηση ότι είσαι πολύ κουλ. Στην ουσία αυτό που αποκτάς είναι μια ακόμα εμμονή για να βασανίζεται το μυαλό σου, ενώ ταυτόχρονα ένα δεκάχρονο από την Ταϊλάνδη γνωρίζει εάν ξέρεις να μαγειρεύεις κρέας με λαχανικά ή όχι. Αυτό είναι κουλ. Ειδικά έτσι όπως το έθεσα.
Η ταινία του Fincher (θα ακολουθήσουν και άλλες κριτικές, ο τύπος πραγματικά πάει τον κινηματογράφο μπροστά με αυτά που γυρίζει) δεν επικεντρώνεται τόσο στο πόσο δίκαιο έχω, όσο στην ιστορία του δημιουργού του facebook, του Mark Ζuckerberg.
Ο Mark ξεκίνησε το facebook όταν ήταν ακόμα φοιτητής. Παράλληλα με τις ένδοξες στιγμές της δημιουργίας του facebook, προβάλλονται και σκηνές από τις μάχες που δίνουν ο Μark και ο δικηγόρος του προκειμένου να μην πληρώσουν όσα πρέπει να πληρώσουν σε 2 δίδυμα, έναν Ινδό και τον πρώην-καλύτερο φίλο του Zuckerberg, επειδή ο Mark τους έκλεψε την ιδέα. Παρόλο που τους ρίχνει κάτι επικά ταπίδια για το πόσο άχρηστοι από υπολογιστές είναι όλοι τους σε σχέση με αυτόν, η αλήθεια είναι πως ο Mark σίγουρα εξασκείται στο να φιλάει ανθρώπους στα μάγουλα σε κήπους με ελιές. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που θα δείτε στην ταινία. Μέσω της αναδρομής αυτής μαθαίνουμε πώς ξεκίνησε το facebook, πώς εξαπλώθηκε σαν γάγγραινα σε ένα ήδη σάπιο σώμα, μα κυρίως μαθαίνουμε πώς κατέληξε ο ιδιοκτήτης του να είναι ο νεότερος δισεκατομμυριούχος στον κόσμο.
Παράλληλα όμως καταλαβαίνει κανείς με ευκολία τί έκρυβε μέσα στο κρανίο του ο Zuckerberg όταν ξερνούσε το facebook. Δεν γίνεται να είναι φυσιολογικός αυτός ο άνθρωπος. Δεν γίνεται να δημιουργείς κάτι τέτοιο, εκμεταλλευόμενος στο μέγιστο την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι διαπροσωπικές σχέσεις σήμερα, και να χαίρεσαι με την επιτυχία σου. Είναι απλά άρρωστο. Και αυτό φαίνεται από τόν τρόπο με τον οποίο ο Mark συμπεριφέρθηκε στην σύντροφό του (την Έρικα, την οποία θαυμάσαμε στο πρόσωπο της Rooney Mara) αλλά και στον καλύτερό του φίλο. Ο άνθρωπος πραγματικά δεν εκτιμούσε καθόλου τις σχέσεις. Τα θεωρούσε όλα δεδομένα. Ένας αντι-κοινωνικός, σάπιος μισάνθρωπος, χωρίς καμία απολύτως διάθεση για δημιουργία πραγματικής σχέσης με κάποιον.
Γρήγορη πάσα τώρα στα χαρακτηριστικά της ταινίας αυτά καθαυτά. Δεν χρειάζεται να εξυμνήσω την τρομερά ρεαλιστική ερμηνεία του Jesse Eisenberg, ούτε την σκηνοθετική τελειότητα που εσωκλείει μέσα του ο Fincher, ούτε το εξαιρετικό καστ, ούτε το φοβερό soundtrack του Atticus Ross και του Trent Reznor. Αυτό που χρειάζεται να πώ είναι πως αυτή η ταινία είναι ένα μεγάλο, υπογραμμισμένο, bold-αρισμένο MUST WATCH.
Για τους τυφλούς/κουφούς-και δεν συμμαζεύεται- που δεν ξέρουν, το facebook αποτελεί ένα δίκτυο μέσω του οποίου ενημερώνεσαι για τους φίλους σου, ενημερώνονται οι φίλοι σου για σένα, γνωρίζεις νέο κόσμο, γνωρίζεις κόσμο που δεν θα έπρεπε να γνωρίζεις γιατί είσαι ανήλικος/η και γενικά αποκτάς αυτή τη ψευδαίσθηση ότι είσαι πολύ κουλ. Στην ουσία αυτό που αποκτάς είναι μια ακόμα εμμονή για να βασανίζεται το μυαλό σου, ενώ ταυτόχρονα ένα δεκάχρονο από την Ταϊλάνδη γνωρίζει εάν ξέρεις να μαγειρεύεις κρέας με λαχανικά ή όχι. Αυτό είναι κουλ. Ειδικά έτσι όπως το έθεσα.
Η ταινία του Fincher (θα ακολουθήσουν και άλλες κριτικές, ο τύπος πραγματικά πάει τον κινηματογράφο μπροστά με αυτά που γυρίζει) δεν επικεντρώνεται τόσο στο πόσο δίκαιο έχω, όσο στην ιστορία του δημιουργού του facebook, του Mark Ζuckerberg.
Ο Mark ξεκίνησε το facebook όταν ήταν ακόμα φοιτητής. Παράλληλα με τις ένδοξες στιγμές της δημιουργίας του facebook, προβάλλονται και σκηνές από τις μάχες που δίνουν ο Μark και ο δικηγόρος του προκειμένου να μην πληρώσουν όσα πρέπει να πληρώσουν σε 2 δίδυμα, έναν Ινδό και τον πρώην-καλύτερο φίλο του Zuckerberg, επειδή ο Mark τους έκλεψε την ιδέα. Παρόλο που τους ρίχνει κάτι επικά ταπίδια για το πόσο άχρηστοι από υπολογιστές είναι όλοι τους σε σχέση με αυτόν, η αλήθεια είναι πως ο Mark σίγουρα εξασκείται στο να φιλάει ανθρώπους στα μάγουλα σε κήπους με ελιές. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που θα δείτε στην ταινία. Μέσω της αναδρομής αυτής μαθαίνουμε πώς ξεκίνησε το facebook, πώς εξαπλώθηκε σαν γάγγραινα σε ένα ήδη σάπιο σώμα, μα κυρίως μαθαίνουμε πώς κατέληξε ο ιδιοκτήτης του να είναι ο νεότερος δισεκατομμυριούχος στον κόσμο.
Παράλληλα όμως καταλαβαίνει κανείς με ευκολία τί έκρυβε μέσα στο κρανίο του ο Zuckerberg όταν ξερνούσε το facebook. Δεν γίνεται να είναι φυσιολογικός αυτός ο άνθρωπος. Δεν γίνεται να δημιουργείς κάτι τέτοιο, εκμεταλλευόμενος στο μέγιστο την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι διαπροσωπικές σχέσεις σήμερα, και να χαίρεσαι με την επιτυχία σου. Είναι απλά άρρωστο. Και αυτό φαίνεται από τόν τρόπο με τον οποίο ο Mark συμπεριφέρθηκε στην σύντροφό του (την Έρικα, την οποία θαυμάσαμε στο πρόσωπο της Rooney Mara) αλλά και στον καλύτερό του φίλο. Ο άνθρωπος πραγματικά δεν εκτιμούσε καθόλου τις σχέσεις. Τα θεωρούσε όλα δεδομένα. Ένας αντι-κοινωνικός, σάπιος μισάνθρωπος, χωρίς καμία απολύτως διάθεση για δημιουργία πραγματικής σχέσης με κάποιον.
Γρήγορη πάσα τώρα στα χαρακτηριστικά της ταινίας αυτά καθαυτά. Δεν χρειάζεται να εξυμνήσω την τρομερά ρεαλιστική ερμηνεία του Jesse Eisenberg, ούτε την σκηνοθετική τελειότητα που εσωκλείει μέσα του ο Fincher, ούτε το εξαιρετικό καστ, ούτε το φοβερό soundtrack του Atticus Ross και του Trent Reznor. Αυτό που χρειάζεται να πώ είναι πως αυτή η ταινία είναι ένα μεγάλο, υπογραμμισμένο, bold-αρισμένο MUST WATCH.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου