Αυτόν τον δίσκο ΟΛΟΙ τον περιμέναμε. ΟΛΟΙ.
Όσοι γουστάραμε ευρωπαϊκό death.
Όσοι δεν γουστάραμε αμερικάνικο death. Αλλά γουστάραμε ευρωπαϊκό death.
Όσοι βάζαμε τα κεφάλια μας στις μπότες των drums και λέγαμε στον drummer να παίξει το refrain από το “Opening Of The Gates”, γιατί το νέο Morbid Ang.. το νέο Morb.. δεν.. δεν μπορώ να το πω καν….
Επιστροφή του Martin Van Eimen Theosen Drunen και της παρέας του με έναν ακόμα δίσκο, λοιπόν, μετά το Death…. (την έξτρα τελεία πάω στοίχημα δεν την πρόσεξε κανείς) The Brutal Way (το οποίο έδωσε νόημα στο reunion των Ολλανδών).
Μπορεί κάποιοι να είχαμε αμφιβολίες όσον αφορά την ποιότητα του νέου υλικού, αλλά όλες διαλύθηκαν κάτω από το χτύπημα του σφυριού του θανάτου. Μιλάμε για τρομερό δίσκο. Γενικά όλο δισκάρες ακούω φέτος, φαίνεται έχω φοβερό γούστο.
Εισαγωγή με το Into The Timewaste. Ξεκινάει με πολλά γκάζια, κάτι όχι και τόσο συνηθισμένο για τους Asphyx, αλλά δεν πάει στο διάολο, εφόσον το riff στο 00:23 (ναι, έχει κάμποση μελωδία, αλλά αφού δεν παύει να είναι βίαιο, όλα κομπλέ) και αυτό το σημείο από το 1:17 και μετά ( τι mid tempo riff είναι αυτό ρε συ…) με κάνει να χορεύω κάνοντας air-guitaring, σαν κάνα θεόθεο που ξέρει τις νότες απ’έξω, τότε είμαι ευτυχισμένος.
Συνεχίζοντας έχουμε το ομότιτλο. Και αυτό γκαζιάρικο. Μια χαρά κομμάτι. Βασικά τι μια χαρά… Βάλτο δυνατά. Μετά την παύση στο 00:22, αρχίζει το riff –death-metal-θρησκεία, για να ακούσεις των Martin να λέει στα παιδάκια :
THIS IS TRUE DEATH METAL, YOU BASTARDS ή κάτι τέτοιο. Εκεί είναι που μπαίνει ένας συναυλιακός αέρας στο άλμπουμ, μιλάμε για πώρωση, όχι αστεία. Μέσα σε 2 λεπτά έχεις την ουσία του death.
Εδώ να πω κάτι σημαντικό. Οι Asphyx γνωρίζουν πολύ καλά γιατί κυκλοφοράει ο κόσμος με t-shirts τους. Αυτό που λατρεύουμε στους Asphyx είναι τα doom/death σημεία τους πασπαλισμένα με groove όσο δεν πάει. Για αυτό και θα προσέξετε ότι τα γρήγορα κομμάτια τους διαρκούν 2-3 λεπτά (όσο ακριβώς χρειάζεται, δηλαδή), σε αντίθεση με τα παρακμασμένα έπη τους, τα οποία σε κοπανάνε για 6-7 λεπτά. Τα σέβη μας, κύριοι.
Minefield. My point exactly. Μιλάμε για ΣΑΠΙΛΑ. Σαν να βρέθηκα στα χαρακώματα με το ένα πόδι κομμένο…. Σοβαρά τώρα, ακούστε το ενώ σέρνεστε αργά στο πάτωμα ψάχνοντας για σωτηρία… Αργό, με βασικό riff που πάσχει από συψαιμία, (αλλά και με ακαταμάχητο mid-tempo σημείο). Και στο 4:20… λύτρωση… παίρνεις στάση αλά Dafoe στο Platoon και φύγαμε…
Καθώς προχωράμε με την - νεκρή - Αλίκη στην χώρα των πτωμάτων, ακούμε το Of Days When Blades Turned Blunt. Κλωτσοπατινάδα, τα πάντα στην εντέλεια, χωρίς ιδιαίτερα τεχνικά μέρη… Α, ναι, ξέχασα, έχει και ένα από τα καλύτερα breakdown της χρονιάς. My fault.
Der Landser. Απαισιοδοξία. Τα πάντα γκρίζα. Δεν υπάρχει διαφυγή, θα κάτσεις να πεθάνεις. Θα πω την άποψη μου όσον αφορά το riff στο 00:50 : Έχει μια –μικρή-αίσθηση επικίλας, που την σκοτώνει η σαπίλα. Και έτσι καταλαβαίνεις πως στον πόλεμο δεν υπάρχει δόξα. Σπουδαίοι. Ο Martin να ωρύεται με τη φωνή που μόνο αυτός έχει, μεταφέροντας το κατάλληλο αίσθημα, οι κιθάρες κεντάνε… ουδέν παράπονο. Και στο 5:46, μετά από μια βουτιά στην άβυσσο, έρχεται η κορύφωση του κομματιού… παίζει και να βραχούν τα μάτια σου.
Το Reign Of Brute παίζει να σας θυμίσει το ομότιτλο, και αυτό το καθιστά κάπως αδύναμο. Για moshing είναι ό,τι πρέπει, αλλά είπαμε, για άλλα φημίζονται οι Asphyx.
Το The Flood δεν πιάνει διαστημικές ταχύτητες, αλλά έχει ένα φοβερό riff στο 00:17 σου κολλάει, και επομένως είναι άξιο πολλών ακροάσεων.
Και μετά έχουμε το We Doom You Death. Η κορύφωση. Το απόγειο. Το καλύτερο κομμάτι των Ολλανδών από το reunion και μετά. Ένα από τα 3 αγαπημένα μου κομμάτια τους. Του πα τουπατου, τουπατουπατουπα και…. DAT RIFF ρε φίλε. Στίχοι που τσιτώνουν. Riff αργό, που εδραιώνει την κυριαρχία τους. Λες και περπατάει κανα κτήνος στη λάσπη. Θα του πάρει ώρα να σε φτάσει, αλλά θα σε φτάσει και θα σε διαλύσει. Φυσικά το riff του refrain είναι και το καλύτερο του δίσκου, μιλάμε για μεγαλεία, σε κάνει να θές να μάθεις κιθάρα και είναι και ΤΟΣΟ εθιστικό, μιλάμε για την ηρωίνη σε νότες, ενώ στο 5:29 θές να φωνάξεις και εσύ ! Martin, με το χέρι την καρδιά, είσαι η καλύτερη φωνή του death metal. Θέλω να γράψω βιβλίο για αυτό το κομμάτι αλλά δεν μπορώ !
Vespra Cabro… και είσαι έτοιμος να φύγεις για τη μάχη. Γενικά riff σαν αυτό στο 00:24 σε κάνουν να αισθάνεσαι παντοδύναμος…
Και ο δίσκος κλείνει με το As The Magma Mammoth Kisses. Εισαγωγή γεμάτη μπαρούτι, η οποία στην συνέχεια αποκτά δύναμη. Mid Tempo σημεία, αίσθημα παρακμής, εκτροχιασμός προς το τελείωμα, μιλάμε για ένα τραγούδι μεγαλοπρεπέστατο, ποικιλόμορφο.
Ήχος στις κιθάρες γεμάτος καπνό. Drums χωρίς βάθος, παιγμένα αμείλικτα (στα γρήγορα κομμάτια νομίζεις ότι σε δέρνουν). Όσο για την ΦΩΝΗ ? Ο Martin τρώει θειάφι. Παιδιά δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το ξερό, σάπιο συναίσθημα που μετδίδουν τα γρυλλίσματά του και ι στίχοι που φτύνει, λες και είναι φουλ τσαντισμένος κάθε μέρα.
Με μια λέξη :
Μ Ε Γ Α Λ Ε Ι Ο
Να και οι θεοί:α και οι θεοί :
Martin Van Drunen : φωνητικά
Alwin Zuur : μπάσο
Paul Baayens : κιθάρα
Bob (τι άκυρο όνομα είναι αυτό ρε) Bagchus : drums
Martin Van Drunen : φωνητικά
Alwin Zuur : μπάσο
Paul Baayens : κιθάρα
Bob (τι άκυρο όνομα είναι αυτό ρε) Bagchus : drums
πως φαίνεται η ποιότητα από το εξώφυλλο ρε παιδί μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου